tag:blogger.com,1999:blog-44643397473236527062011-12-05T07:08:18.623-08:00Παίζουν στον αέρα ουσσάκ και χιτζάζ.... Αλλά κυρίως ιστορίες ανάμεσα σε ποτά μπόμπες και γαρύφαλλα!nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.comBlogger161100tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-83325656297313599712010-06-29T14:49:00.000-07:002010-06-29T15:28:37.398-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/TCpw51AoWlI/AAAAAAAAA1I/nlzLqyV49z0/s1600/servis.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/TCpw51AoWlI/AAAAAAAAA1I/nlzLqyV49z0/s400/servis.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488323234688948818" border="0" /></a> <br /><span style="font-family:arial;"></span> <meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5CGeorge%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Mangal; panose-1:2 4 5 3 5 2 3 3 2 2; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:32771 0 0 0 1 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} span.totranslclass {mso-style-name:to_transl_class;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style=";font-family:Arial;font-size:78%;" >Μια μικρή ιστορία θα διηγηθώ που μου τη διηγήθηκε με τη σειρά του ένας φίλος ντράμερ από τη δυτική Μακεδονία</span><span style=";font-family:Mangal;font-size:78%;" >.</span><span style=";font-family:Arial;font-size:78%;" > Ο φίλος αυτός έχει φάει τη νύχτα με το κουτάλι και όποτε τυχαίνει να βρεθούμε τον βάζω να μου λέει ιστορίες</span><span style=";font-family:Mangal;font-size:78%;" >.</span><span style=";font-family:Arial;font-size:78%;" > <br /> <br />Δούλεψε για ένα σύντομο διάστημα (σύντομο γιατί στο τέλος ο ίδιος δεν την πάλεψε να παραμείνει) σε ένα πολύ παρακμιακό σκυλάδικο σε ένα κεφαλοχώρι της περιοχής του</span><span style=";font-family:Mangal;font-size:78%;" >.</span><span style=";font-family:Arial;font-size:78%;" > Το μαγαζί λεγόταν "Ο Πράσινος Μύλος", όνομα προφανώς προερχόμενο από το γνωστό αμπντάλικο ζεϊμπέκικο</span><span style=";font-family:Mangal;font-size:78%;" >.</span><span style=";font-family:Arial;font-size:78%;" > Εκεί οι μουσικοί χτυπούσαν 8ωρα με <span class="totranslclass">10ωρα</span> στο πατάρ</span><span style=";font-family:Arial;font-size:78%;" lang="EN-US">i</span><span style=";font-family:Arial;font-size:78%;" >. Μάλιστα όταν ο Φ</span><span style=";font-family:Mangal;font-size:78%;" >.</span><span style=";font-family:Arial;font-size:78%;" > πρωτοπήγε εκεί και ρώτησε τον πληκτρά τι ώρα τελειώνει το πρόγραμμα εκείνος ανέκφραστος του έδειξε τα ποτήρια στο μπαρ. Του λέει «τα βλέπεις τα ποτήρια τα ψηλά; Όταν η σκιά τους απ’ τον ήλιο φτάσει στο νιπτήρα τότε σταματάμε.» Ο Φ. δεν τόλμησε να ξαναρωτήσει τίποτα μετά από αυτό.</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size:78%;"> <br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:78%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style=";font-family:Arial;font-size:78%;" >Στο ζουμί τώρα. <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style=";font-family:Arial;font-size:78%;" >Μια φορά, κατά τις πρώτες πρωινές ώρες σκάει στο μαγαζί ένας κοντοχωριανός που είχε συνεργείο. Κανείς δεν είχε καταλάβει γιατί ήταν με τα ρούχα της δουλειάς τέτοια ώρα, το μόνο που θα μπορούσαν να υποθέσουν ήταν ότι το είχε σκοπό να το κάψει και να πάει καπάκι στη δουλειά. Ο τύπος φορούσε την εργατική φόρμα, τιγκα στο γράσο και στο λάδι<span>।</span> Ψηλός, σωστό κτήνος με μουστάκι τεράστιο και σκεμπέ δεξαμενή δίτονη με το που μπαίνει είναι αποφασισμένος να κάνει χοντρή ζημιά<span>।</span> Απ’ το μαγαζί τον ξέρουν ότι τα ακουμπάει οπότε είναι σχετικά χαλαροί। Όμως αυτό το βράδυ ο τύπος είναι πιο παράξενος από τις άλλες φορές। Βρίσκει τραπέζι ελεύθερο μπροστά, κάθεται, του φέρνουν το μπουκάλι κι αρχίζει να το κατεβάζει. Κάπου στη μέση του μπουκαλιού με τα ζεϊμπέκικα να βαράνε ζητάει απ’ τη γκαρσόνα να του φέρει ένα κουβά χαρτοπετσέτες. Αυτή πιστεύοντας ότι προφανώς θα τις πετάξει στην ορχήστρα τις φέρνει. Ο γκαραζιέρης ζητάει το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου», όταν το ξεκινάνε αδειάζει με τη μια τις χαρτοπετσέτες στο πατάρι, χύνει πάνω τους το υπόλοιπο ουίσκι και τις βάζει φωτιά. Με το που φουντώνουν πάει από πάνω και ως άλλος Νίκος Κούρκουλος χορεύει πάνω απ’ τις φωτιές. Όμως αυτά τα ριψοκίνδυνα δεν πιάνουν πάντα στην πραγματική ζωή όπως στο σινεμά. Δεν είχε υπολογίσει πόσο εύφλεκτα μπορεί να είναι τα γράσα και τα λάδια. Η φόρμα του άρπαξε αμέσως και φούντωσε. Τά ‘χασε και προσπάθησε να το παίξει άνετος και να συνεχίσει να χορεύει κάνοντας το κομμάτι του. Όμως καθώς οι φλόγες θέριευαν άρχισε να πασχίζει μάταια να τις σβήσει. Έπεσε κάτω και στριφογύριζε με ορμή. Ένας φλογισμένος όγκος που χτυπιόταν στα πατώματα του Πράσινου Μύλου προσπαθώντας να σωθεί απ’ τη φωτιά που ο ίδιος άναψε. Οι γκαρσόνες περνούσαν αδιάφορες από δίπλα του μέχρι που το αφεντικό ούρλιαξε να τον βοηθήσουν. Πήγε η μια στην κουζίνα, γέμισε έναν κουβά νερό, τον άδειασε πάνω του και η φωτιά έσβησε. Ο γκαραζιέρης, μούσκεμα αλλά ζωντανός έφυγε απ’ το μαγαζί γύρω στις 5 παρά είκοσι.</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style=";font-family:Arial;font-size:85%;" > <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style=";font-family:Arial;font-size:85%;" > <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"> <br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size:85%;">ΥΓ Γαμιέται o blogger। <span>कॉम</span> <span>και</span> το δυσλειτουργικό κωλοπρόγραμμα που έχει βάλει για να γράφουμε κείμενα, μας έχει γαμήσει τη ζωή। και γράφει και <span>γραφει ινδικά στα καλά καθούμενα. Από πού κι ως πού ρε καραγκιόζηδες την παναγία σας μέσα...</span></span> <br /><span style="font-family:Arial;"><o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-8332565629731359971?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-85909862890184160082009-11-04T13:36:00.000-08:002009-11-04T22:20:52.377-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SvIS8-x48SI/AAAAAAAAA0s/1nVNk3T71NU/s1600-h/%CE%BC%CE%B9%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%AC%CE%BF%CF%85%CE%B5%CF%81.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 376px; height: 309px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SvIS8-x48SI/AAAAAAAAA0s/1nVNk3T71NU/s400/%CE%BC%CE%B9%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%AC%CE%BF%CF%85%CE%B5%CF%81.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5400399742024347938" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;font-family:times new roman;font-size:100%;" >Όπως είπα, αυτή η ιστορία εκτυλίχθηκε μέρα, θα μπορούσε ωστόσο να είχε εκτυλιχθεί και νύχτα. Έιναι χωρίς αμφιβολία μια ακόμη ιστορία σκυλάδικου. Θα την έγραφα αργότερα όπως είπα αλλά ας όψεται το ρεπό που έδωσε ο μαέστρος. Έτσι κι αλλιώς να μην πολυπιστεύετε όλα όσα σας λέει κάποιος που δουλέυει στη νύχτα...</span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">Κάποτε με μια από τις διάφορες μπάντες που έπαιζα κάναμε το λάθος να κερδίσουμε σε ένα διαγωνισμό. Ήταν ένας διαγωνισμός από αυτούς που κάτι επιτήδεια μούτρα διατείνονται ότι θα εξασφαλίσουν καριέρα στους νικητές και τρέχουν οι πιτσιρικάδες να πάρουν μέρος. Εμείς βέβαια, η αλήθεια ήταν, πήραμε μέρος για πλάκα, για να κάνουμε κανένα λαϊβάκι μιας και είχαμε μόνο μερικούς μήνες ύπαρξης. Και ο διαγωνισμός αυτός ήταν για ροκ-μέταλ-πανκ και άλλου είδους μπάντες, όχι για μας που διασκευάζαμε παραδοσιακά. Βέβαια δεν μπορώ να αρνηθώ ότι οι διασκευές μας είχαν δύναμη και γκάζι, πάντως ροκ δεν ήταν. Τέλος πάντων ο ιδρυτής αυτού του διαγωνισμού - ένας μπασμένος κοντοπίθαρος απατεωνίσκος της κακιάς ώρας με μουσάκι α λα μίστερ Μιγιάγκι - είχε την τρομερά επιχειρηματική ιδέα να φτιάξει έτσι τους κανονισμούς ώστε το κοινό να ψηφίζει ποιο συγκρότημα επιθυμεί, ανώνυμα, στο πίσω μέρος του εισιτηρίου. Έτσι μερικά από τα συγκροτήματα μάζευαν τα λεφτά τους, αγόραζαν όσο περισσότερα εισιτήρια μπορούσαν και έβαζαν τους φίλους τους να γράφουν από πίσω το όνομά τους, σαν τιμωρία στο σχολείο. </span> <span style="font-family:arial;">Πώς έγινε και κερδίσαμε ακόμα δεν το έχω καταλάβει. Θεωρούσα πάντα ότι ο μάγκας με το μουσάκι του τράγου έκοψε εξ' αρχής ότι εμάς θα μπορούσε να προωθήσει ευκολότερα για καμιά αρπαχτή και μάλλον έστησε το διαγωνισμό αφού οι υπόλοιπες μπάντες ήταν πολύ περισσότερο αντιεμπορικές από εμάς. Δε μάθαμε ποτέ.<br /><br />Το βραβείο για το νικητή εκτός από μερικές δωροεπιταγές τις οποίες οφείλω να ομολογήσω ότι εισπράξαμε ήταν και η ηχογράφηση ενός δίσκου από μια τοπική δισκογραφική εταιρία. Πριν από όλα αυτά βέβαια ο Μιγιάγκι μας μάζεψε στο γραφείο του γεμίζοντάς μας υποσχέσεις και όνειρα, μάλιστα σε μια από τις λαμπρές μελλοντολογικές εξάρσεις του έκανε μπροστά μας ότι μιλάει στο τηλέφωνο με το Διονύση Σαββόπουλο και κανονίζει συναυλία εμείς κι αυτός στην Αθήνα. Τον αποκαλούσε και Νιόνιο πανάθεμά τον, για να μας πείσει ότι είχαν και οικειότητα. Τέλος πάντων το μόνο που κατάφερε με τις συναυλίες ήταν να μας κανονίσει να παίξουμε σε κάτι άθλιες μαγαζιά της κακιάς ώρας, ούτε καν τίποτα underground σκηνές γιατί αν ήταν έτσι τουλάχιστο θα γουστάραμε. Ήταν συνήθως μαγαζιά ξεπεσμένων σκυλάδων, με παλιά τραπέζια, ποτά καραμπόμπες και σερβιτόρες κονσομασιόνες που οι φουκαριάρες προσπαθούσαν να το παίξουν και καλά σοβαρές γιατί ο κόσμος που ερχόταν ήταν της ποιότητας να 'ουμ'.<br /><br />Το αποκορύφωμα ήταν όταν ο Μιγιάγκι μας πήγε επιτέλους σ'αυτή τη δισκογραφική να γνωρίσουμε το διευθυντή. Ακούς εκεί διευθυντή...Από μια μικρή πορτούλα που δεν την έβλεπε το μάτι σου κατέβαινες σε ένα υπόγειο με ψευδοτοιχίες, φουλαρισμένο στη γυψοσανίδα που μύριζε ουίσκυ. Από την πόρτα ενός γραφείου βγήκε ένας άλλος κοντοστούπης, ο Μ. κοντά στα πενήντα, μπρατσαράς και φαρδύς σαν κουβάς, με κολλητό μαύρο παντελόνι και κολλητό μαύρο μπλουζάκι. Ο διευθυντής... Στο κεφάλι είχε από εκείνα τα πανηλίθια περουκίνια που - ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί - βγαίνουν πάντα στο αφύσικο και ανύπαρκτο σε πραγματικό μαλλί, ξεφτισμένο κεραμιδί χρώμα, οπότε πάντα μα πάντα κανουν μπαμ ότι είναι περουκίνια. Μου ήρθαν στο μυαλό αμέσως καλτ τσόντες της δεκαετίας του εβδομήντα και ο τύπος έμοιαζε τόσο πολύ με βετεράνο πορνοστάρ κι είχαμε μαζί και την Α. την τραγουδίστρια που ήταν κοριτσάκι φίνο κι όμορφο κι έλεγα από μέσα μου ότι ώρα είναι να πετάξει έξω κανένα παπάρι αλογίσιο ο κύριος διευθυντής και να μας ξεκωλιάσει κι εμάς και το Μιγιάγκι μαζί.<br /><br />Μπήκαμε στο γραφείο του, ανήλιο και ανάερο με έντονη τη μυρωδιά της κλεισούρας. Παρήγγειλε από μόνος του κοκα-κόλες για όλους και μας έλεγε για τη μεγάλη του επιτυχία το Ρ.Γ. με το δίσκο "Θα στην κάνω ρε Βούλα" τον οποίο αργότερα πούλησε σε μεγάλη Αθηναϊκή δισκογραφική. Σε λίγο έφτασε η σερβιτόρα από τη διπλανή καφετέρια με τις κοκα-κόλες. Ο Μ. την αρπαξε από τη μέση και την έκατσε στα πόδια του κι εκείνη έλεγε σα να γαργαλιώταν: "Έλα ρε Μ. μηηηηη...!" αλλά ο Μ. ασταμάτητος της έλεγε: "Εσένα μωρό μου θα σε κάνω σταρ...!!!".<br /><br />Δεν ξέρω πώς έγινε και φερθήκαμε τόσο ηλίθια και υπογράψαμε συμφωνητικό με τον απίθανο. Και το χειρότερο δεν ήταν αυτό. Ήταν πως ποτέ δεν πήραμε αντίγραφο του συμφωνητικού και ότι το συμφωνητικό πέραν του ότι όριζε ότι απαιτούνταν έγγραφη άδεια από την εταιρία για τα πάντα, δηλαδή για συναυλίες, εμφανίσεις σε παντώς είδους ΜΜΕ - και παραλίγο θα περιελάμβανε και τις πρόβες ίσως και τις σωματικές ανάγκες μας - είχε ως ποινική ρήτρα 90.000€. Δηλαδή ότι για να αποδεσμευτούμε από αυτό το τριετές συμφωνητικό έπρεπε να καταβάλλουμε στον Μ. αυτά τα λεφτά.<br />Τέλος πάντων ας χρεώσουμε τις υπογραφές μας στο νεαρό και ευκολόπιστο της ηλικίας μας. Για να μη μιλήσω για μαλακία και το χοντρύνω.<br /><br />Όταν αποφασίστηκε να αρχίσουν οι ηχογραφήσεις μου είπε:<br />- Έλα παλικάρι μου το Σάββατο να γράψουμε ντραμς.<br /><br />Πήγαμε με τους άλλους εκείνο το επικό Σάββατο στο στούντιο. Εγώ έφτασα πρώτος. Περιεργαζόμουν τα τύμπανα που ήταν μάρκας Yama. Όχι Yamaha*. Yama, σκέτο. Είχαν τα πολύ βασικά πάνω και μάλιστα έλειπαν και μερικά κομμάτια.<br />- Κύριε Μ. τι μάρκα τύμπανα είναι αυτά;<br />- Αγοράκι μου, λέει, αυτά είναι τα καλύτερα τύμπανα της αγοράς. Ήταν δυο αδέρφια, ο Τama κι ο Yama και είχανε μαζί το εργοστάσιο αλλά τα σπάσανε και χωρίσανε και γίνανε δυο φίρμες η Tama** κι η Yama το πιασες;<br />Πώς δεν το 'πιασα, βέβαια πολύ παράξενη μου φάνηκε αυτή η ιστορία, ήξερα φυσικά την Tama που ήταν πολύ φημισμένη και ποιοτική εταιρία αλλά η Yama πιο πολύ για απομίμηση μου έκανε. Δεν έδωσα συνέχεια στη συζήτηση. Μετά από λίγο παρατήρησα μια φωτογραφία που είχε κορνιζαρισμένη στον τοίχο, ένα τεράστιο σετ τυμπάνων, ένα πολύ εντυπωσιακό πράμα.<br />- Αυτό το σετ είναι δικό σας κύριε Μ.;<br />- Ναι αγοράκι μου, είναι το Yama που έχω μέσα. Μερικά κομμάτια τα πούλησα. Έπαιζα μ' αυτό δέκα χρόνια με τον Καρρά, μετά βαρέθηκα και φίνις.<br />- Τι πράμα;<br />- Φίνις ρε παιδί μου πως το λενε; Τέλος.<br />- Μάλιστα...<br /><br />Πήγα πιο κοντά στην κορνίζα και παρατήρησα ότι το σετ κάτω κατω έγραφε Sonor***. Φίρμα υπαρκτή και καλή, πάντως καμιά σχέση με Yama. Αργότερα την ίδια φωτογραφία την είδα στο εξώφυλλο του Syncopation, βιβλίου με ασκήσεις για τύμπανα. Αναμφισβήτητα λοιπόν είχαμε να κάνουμε με ένα μεγάλο παπατζή και αρχιφανφάρα.<br /><br />Όταν έφτασαν κι οι άλλοι και έπρεπε να αρχίσουμε την ηχογράφηση μπήκαμε στο booth κι εκεί έγινε το σώσε...<br />Τότε συνειδητοποιήσαμε ότι μεταξύ του booth και του κοντρόλ όπου θα έπαιζε λάιβ η υπόλοιπη μπάντα, δεν υπήρχε ηχομονωτικό τζάμι.<br />- Κύριε Μ. τι γίνεται εδώ δεν έχει τζάμι.<br />- Αγοράκι μου στην Αμερική έτσι γράφουν τι να το κάνεις το τζάμι άμα είσαι παιχταράς, φίνις...! Έλα πάρε τώρα αυτό να γραψεις ντραμς.<br />- Τι είναι αυτό κύριε Μ.;<br />- Τι, τι είναι παλικαρακι μου είναι μαγνητόφωνο είναι, δεν το βλέπεις; Το καλύτερο της αγοράς, φίνις!<br />Το κοίταξα, το ξανακοίταξα...Ήμουν βέβαιος ότι είχα στα χέρια μου ένα δημοσιογραφικό μαγνητόφωνο, με μια κασσέτα παλιά, σταματημένη κάπου στη μέση φτιαγμένο για συνεντεύξεις μαθητών λυκείου γύρω από τον επαγγελματικό προσανατολισμό.<br />- Ωραία και πώς θα γράψουμε..."ντραμς" κύριε Μ.;<br />- Τι πώς θα γράψεις αγοράκι μου, πάτα το κόκκινο το rec, δώσε τέσσερα και μπάτε στο κομμάτι να τελειώνουμε καμιά ώρα μη φάμε το Σάββατό μας εδώ μέσα. Λοιπόν όταν τελειώσετε φέρτε την κασσέτα στο γραφείο, φίνις!<br /><br />Έδωσα τέσσερα, γράψαμε δυο τρία κομμάτια και μετά βάλαμε να τα ακούσουμε. Τι να ακούσουμε δηλαδή...ένας θόρυβος ακουγόταν και στο βάθος κάτι κακοπαιγμένα τραγούδια. Πήγα μέσα στο γραφείο του.<br /><br />- Κύριε Μ. εδώ δεν ακούγεται καλά, είστε σίγουρος πως έτσι πρέπει να γράψουμε;<br />- Ρε αγόρι μου, ρε αγόρι μου....εκατό φορές σου είπα πως στην Αμερική έτσι γίνονται όλα, τι θα γίνει όλη μέρα αυτό θα συζητάμε...; Φέρε εδώ την κασσέτα.<br />Τού 'δωσα την κασσέτα.<br />- Θα τα βάλω εγώ στο κιουμπέης**** και θα δεις τι ωραία που θα γίνουν. Φίνις.<br /><br />Φίνις; Φίνις. Τι να πεις παραπάνω. Φύγαμε και θα επιστρέφαμε σε καμιά βδομάδα.<br /><br />Έτσι κι έγινε. Μια βδομάδα μετά πήγαμε από το στούντιο και μπήκαμε μέσα στο κοντρόλ. Εκεί ήταν και μια μαύρη κοπέλα, που έκρυβε στο μπούστο της ένα παραφουσκωμένο στήθος και μια μίνι φούστα που έπεφτε απαλά σε κάτι απίστευτα πόδια μαζί με έναν περίεργο τύπο που τον είχα πετύχει κάποιες φορές κατά κέντρο μεριά, με μια παλιά μάυρη Μερσεντές που της έλειπε ο καθρέφτης του οδηγού. Αργότερα μάθαμε από μια τυχαία γνωριμία ότι ο τύπος ήταν νταβατζής τρανός στην πιάτσα.<br />Ο Μ. έβαλε να ακούσουμε τα κομμάτια. Δεν πιστεύαμε στα αυτιά μας. Ακουγόταν ένας τέλειος ήχος, μια πληθώρα συχνοτήτων αλλά όχι τα τραγούδια μας. Ήταν κάτι παραπλήσιο, αλλά σίγουρα όχι αυτά.<br /><br />- Κύριε Μ. αυτά δεν είναι τα κομμάτια μας...<br />- Τι λες ρε παλικάρι μου και ποιανού είναι; Δικά μου είναι; Εδώ σου φερα τον καλύτερο προγραμματιστή να τα γράψει, ο άνθρωπος άφησε κοτζάμ Σαμπρίνα για να ασχοληθεί μαζί σας και μου λες ότι δε σας αρέσουν κιόλας; Ξέρεις αγοράκι μου πόσα χρόνια κάνω αυτή τη δουλειά; Πόσων χρονών είσαι;<br />- Εικοσιένα.<br />- Εικοσιένα χρονών παιδί και θα μου πεις πως γίνεται η δουλειά; Ο γιος μου εμένα είναι τριανταδύο ρε. Τέλος πάντων κάτσε να πάρω ένα τηλέφωνο το Νίκο να ρθει από δω.<br />Στο μεταξύ ο άλλος με τη μαύρη του λέει:<br />- Μ. φεύγουμε εμείς, την πάω κάτω.<br />- Να την ξαναφέρεις να δούμε τι θα την κάνουμε. Εσένα μωρό μου θα σε κάνω σταρ...! Φίνις!<br />- Γκεια σας κύριε Μ., είπε η μαύρη κι έφυγαν με το μερσεντεζάκια.<br /><br />Σε λίγο εσκασε μύτη κι ο προγραμματιστής που άφησε κοτζάμ Σαμπρίνα για να ασχοληθεί μαζί μας.<br />Έγινε της πουτάνας. Φώναζε ο Μ., φώναζε κι ο Νίκος ο προγραμματιστής που άφησε κοτζάμ Σαμπρίνα για να ασχοληθεί μαζί μας. Δε μας έπαιρνε να το συζητήσουμε παραπάνω. Βρεθήκαμε με τα παιδιά το βράδυ για μπύρες και αποφασίσαμε ότι ο κύριος Μ. ήταν ένας κοινός απατεώνας της κακιάς ώρας και γαμώ τα πεθαμένα του Μιγιάγκι που μας έμπλεξε. Είπαμε να μην ξανασχοληθούμε ούτε με το Μιγιάγκι ούτε με τον κύριο Μ. Έλα όμως που μεταξύ ημών και του κυρίου Μ. υπήρχε μια μικρή λεπτομέρεια αξίας 90.000€...<br /><br />Δράσαμε ενστικτωδώς. Δεν ξανασηκώσαμε τηλέφωνα, ούτε ξαναείχαμε επαφή μαζί του. Ο ίδιος μας έψαξε κάνα δυο φορές και μας ψιλοαπείλησε με δικαστήρια και μαλακίες για να πάμε να γράψουμε το δίσκο. Δε σφάξανε. Σιγά μη χαλαλίζαμε τις μουσικές μας με τον παπάτζα. Ωστόσο εκείνα τα τρία χρόνια μόνο τους όρους του συμβολαίου δεν τηρήσαμε. Βγήκαμε σε τηλεοράσεις, σε ραδιόφωνα, εφημερίδες, παίξαμε σε φεστιβάλ και κάναμε ένα ψιλοόνομα στην πόλη αλλά ο κύριος Μ. ποτέ δε φάνηκε να παίρνει χαμπάρι. Κάποτε του τηλεφωνήσαμε για να σπάσουμε το συμβόλαιο αφού βλέπαμε κι οι δυο ότι δεν τραβάει η φάση. Ο ίδιος ζήτησε τα λεφτά του.<br />- Παλικάρια μου εντάξει να σας το σπάσω το συμβόλαιο αλλά εμένα ποιός θα με πληρώσει; Ξέρετε πόσα έσκασα στο Νίκο τον προγραμματιστή που άφησε κοτζάμ Σαμπρίνα για να ασχοληθεί μαζί σας;<br />- Πόσα κύριε Μ.;<br />- Πεντακόσια ευρώ με απόδειξη και έξτρα το ΦΠΑ.<br />- Ε να σας δώσουμε πεντακόσια ευρώ κύριε Μ.<br />- Ρε παιδιά εδώ έχουμε ενενήντα χιλιάρικα ρήτρα και θέλετε να μου δώσετε πεντακόσια ευρώ συν το ΦΠΑ;<br />- Ε...πόσα να σας δώσουμε;<br />- Πόσα μπορείτε;<br />- Δεν ξέρουμε, να κάνουμε καμιά συναυλία το καλοκαίρι και ό,τι μαζέψουμε να σας το δώσουμε. Μέσα;<br />- Φίνις!<br /><br />Το καλοκαίρι εκείνο παίξαμε αρκετά. Σίγουρα βγήκε κανένα δεκαχίλιαρο στο σύνολο. Πήγαμε στο γραφείο του στα μέσα Σεπτέμβρη:<br />- Κύριε Μ. μόνο χίλια ευρώ μαζέψαμε όλο κι όλο, δεν έχουμε πολλές συναυλίες.<br />- Δεν πειράζει παλικάρι μου φερ' τα δω...έτσι κι αλλιώς χαΐρι μαζί σας κανείς δεν κάνει!<br />Του δώσαμε κι ένα απαλλακτικό που είχαμε φτιάξει με έναν δικηγόρο, το υπέγραψε με τη μία, πήρε το χιλιαρικάκι του κι ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι. Δεν ακούσαμε για αυτόν ποτέ ξανά.<br /><br />Όσο για το μίστερ Μιγιάγκι έμαθα καιρό αργότερα ότι τον κυνηγούσε κόσμος και ντουνιάς και μια νύχτα πέρασε τα σύνορα της χώρας προς το άγνωστο, πιθανότατα προς την Άπω Ανατολή...<br /><br />Φίνις.<br /><br /><br />Φιλιά Nahames<br /><br /></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><br /></span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:arial;">*<a href="http://www.yamaha.com/Products/Drums.html?CTID=560000">Yamaha</a><br />*<a href="http://www.tama.com/">*Tama</a><br />***<a href="http://www.sonor.com/pbas/Sonor_FE/sonor/english/start.html?a-global-n_AktSprache=2&amp;button-kategorie_01-find_vater=&amp;button-global-init_objects=">Sonor</a><br />****Kιουμπέης (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Steinberg_Cubase">Cuebase</a>)<br /><br />Υama: η πιο σοβαρή <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Yama">καταχώρηση </a>που βρήκα για τον όρο αυτό είναι μια σχετική με τον άρχοντα του σκότους και του θανάτου σε κάποια Ασιατική θρησκεία</span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-8590986289018416008?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-9080786461034470462009-11-02T03:42:00.000-08:002009-11-02T03:50:23.691-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/Su7HConLLRI/AAAAAAAAA0k/o_B0KtIv_A8/s1600-h/%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/Su7HConLLRI/AAAAAAAAA0k/o_B0KtIv_A8/s400/%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399471851339197714" border="0" /></a><br /><br />Είμαι σε εντατικές πρόβες. Δεν προλαβαίνω να γράψω.<br />Όμως μετά τις 12 του μηνός που θα ξεμπερδέψω απ' τις παρτιτούρες, θα σας πω μια ιστορία που δεν εκτυλίχτηκε σε μαγαζί αλλά είναι χωρίς αμφιβολία μια γνήσια ιστορία σκυλάδικου αφού η όλη της εξέλιξη καθώς και πολλά από τα πρόσωπά της σχετίζονται άμεσα με τη βρώμικη νύχτα.<br /><br />Σας φιλώ μέχρι τότε<br />Nahames<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-908078646103447046?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-14944177149925913352009-10-13T07:17:00.000-07:002009-10-14T04:31:45.821-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/StSOP6YQfCI/AAAAAAAAA0U/Nkgc21TC4ZE/s1600-h/toilet.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/StSOP6YQfCI/AAAAAAAAA0U/Nkgc21TC4ZE/s400/toilet.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392091057889508386" border="0" /></a> <br /><meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"><title></title><meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.3 (Win32)"><style type="text/css"> <!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } --> </style> <p style="margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;">Την ιστορία αυτή μου τη διηγήθηκε ένα βράδυ η Α. ρουφώντας συνεχώς τη μύτη της. Γυναίκα εξηντάρα, τραγουδίστρια λαϊκιά, ορκισμένη ρεμπέτισσα και ουσακλού. Με τα παιδιά είμασταν σίγουροι ότι είχε τραβήξει κόκα πολλή στη ζωή της.</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;">Εγώ θα την πω με δικά μου λόγια:</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;">Είχε ένα ρεμπετάδικο από τα πολλά στα Λαδάδικα. Πάνω στο πάλκο ήταν για εκείνη τη σεζόν μια απ' τις πιο γνωστές αρχοντορεμπέτισσες της πόλης, η Μ. Έπαιζαν ώρες πολλές κάθε φορά, εφτά μέρες τη βδομάδα. Τα Σαββατοκύριακα δούλευαν διπλές. Και μεσημέρι και βράδυ. Το μαγαζί μονίμως πίτα από κόσμο. Τα λεφτά με ουρά, οι μουσικοί δεν είχαν χρόνο να ζήσουν αλλά έφτιαχναν προίκες οι ελεύθεροι και περιουσίες οι παντρεμένοι.</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;">Εκείνη την εποχή κάθε δυο βδομάδες έδενε στο λιμάνι της Σαλονίκης ένα τερατώδες ρώσικο φορτηγό που κατέβαινε τη Μαύρη Θάλασσα, άραζε μια-δυο μέρες κι έπειτα εφεύγε για Πειραιά και από κει πάλι για Ρωσία. Κανείς δεν έμαθε ποτέ τι κουβαλούσε το πλοίο. Το μόνο που ήταν φανερό ήταν ότι οι ναύτες δούλευαν σκληρά και μαζεύαν τα λεφτά τους, αφού ζούσαν τον περισσότερο καιρό στο καράβι δεν είχαν πολλά έξοδα. Όταν άραζε αμολιόνταν στην περιοχή, άλλοι ψωνίζανε πουτάνες και τραβεστί στο Βαρδάρη, άλλοι έδεναν σφιχτά ρολά με ρούβλια στις καλτσοδέτες των κοριτσιών στα καμπαρέ, άλλοι πηγαίνανε και τρώγαν μπακαλιάρους και μερικοί μάγκες είχαν γνωρίσει κάτι μπασμένα Ελληνάκια, απατεώνες της κακιάς ώρας και στρώνανε παράνομα κουμάρια με ζάρια και χαρτιά σε κάτι εγκαταλελειμένα διαμερίσματα κοντά στη Φράγκων. Ήταν και δυο τρεις παρέες μερακλήδες που είχαν σκαλώσει στο μαγαζί. Έσκαγαν σταθερά μύτη Παρασκευή βράδυ, ξανά Σάββατο από το μεσημέρι μέχρι τα ξημερώματα και ύστερα πάλι Κυριακή. Τα κομποδέματά τους τα ακουμπούσαν χοντρά, κατέβαζαν τόνους ελληνικού πιοτού, χόρευαν, τραγουδούσαν, τα σπάγαν και πού και πού γύριζε και κανένας μπάφος υποχρεώνοντας τα αφεντικά να κάνουν απ' τη μια ότι δε βλέπουν αλλά να στέλνουν απ' ευθείας κι ένα γκαρσόνι για τσιλιαδόρο μην πέσει καμιά καρφωτή από κανένα καλόπαιδο αλλουνού μαγαζιού και πάνε κάγκελο όλοι μαζί, μαγαζάτορες, πελάτες και μουσικοί μια παρέα.</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="text-indent: 0.45cm; margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;">Οι Ρώσοι είχαν μάθει καλά τα ρεμπέτικα και τα χαζοτραγουδούσαν. Τους μάγευε το μπουζουκί και τους ζάλιζε ο μπαγλαμάς τόσο που οι μουσικοί άρχισαν για πλάκα να τον λένε “μπαγλαμάικα”. Η ρώσικη χαρτούρα από τις παραγγελιές έπεφτε χρυσή βροχή στο πατάρι. Μόνο που ήταν σε ρούβλια. Κι έτσι στο τέλος της βραδιάς έκανε η ορχήστρα ταμείο, τα τσιμπούσε ο μαέστρος και Δευτέρα πρωί πρωί κατέβαινε στην Τράπεζα της Ελλάδος που ήταν εκεί δίπλα και τα έκανε δραχμές. Μετά τα μοιράζανε.</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="margin-left: 0.61cm; margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;">Ένα από εκείνα τα επικά ρώσικα Σάββατα οι ναύτες είχαν ξεπεράσει κάθε όριο. Πρέπει να είχαν αφήσει γύρω στις εφτακόσιες χιλιάδες δραχμές σε χαρτούρα. Κανείς δεν μπορούσε να κατέβει απ' το πατάρι. Όλα είχαν πάρει μια περίεργη ταχύτητα, η βραδιά κυλούσε με ένταση και ρυθμό. Ο Νίκος, μπουζουξής παλιός, ψημένος και παιχταράς μεγάλος δεν άντεχε άλλο. Ήθελε εδώ και δυο ώρες να πάει να αδειάσει την κύστη του και στην ηλικία του αυτά τα πράματα δε σηκώνουν και πολλές αναβολές. Γυρνούσε από δω, γυρνούσε από κει, μπας και κάπως τον βοηθήσει η αλλαγή της θέσης. Τζίφος. Έπρεπε οπωσδήποτε να κατέβει στις τουαλέτες που ήταν ένα όροφο κάτω να ξαλαφρώσει. Έλα όμως που το κέφι είχε φτάσει στο ζενίθ του, οι Ρώσοι σκορπούσαν τα ρούβλια εδώ κι εκεί κι η νύχτα είχε μια φόρα που δε σου έκανε καρδιά να τη σταματήσεις, πόσο μάλλον όταν κόντευες μέσα σε ένα βράδυ να βγάλεις μισό μηνιάτικο.Το 'πε τότε ο Νίκος στη Μ. ότι πρέπει να πάει τουαλέτα αμέσως. Η Μ., γλυκός και καλοσυνάτος άνθρωπος με κατανόηση τον παρακάλεσε:</span></p><p style="margin-left: 0.61cm; margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;">- Κρατήσου λίγο βρε πουλάκι μου λίγο, τώρα που βγαίνει το ψωμί...</span></p><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;"> Αυτός όμως ότι και να του έλεγε ήξερε ότι η ουροδόχος του πρόσταζε άμεση αποσυμφόρηση κι ότι αν δεν πήγαινε αμέσως θα είχαμε άλλα.</span></p><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;"> - Μ., δε βαστάω θα κατουρηθώ πάνω μου. Έχω ασύρματο βύσμα στο όργανο, θα κατέβω παίζοντας.</span></p><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: left;"> - <span style="font-family:Arial,sans-serif;">Καλά, βιάσου όμως, του απαντάει αυτή.</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;">Κι έτσι, με μια πρωτοφανή κίνηση σκηνή στα ρεμπέτικα χρονικά και χάρη στα πλεονεκτήματα που χαρίζει η ασύρματη τεχνολογία, σηκώνεται, παίζοντας, διασχίζει με δυσκολία το τιγκαρισμένο μαγαζί, παίζοντας, κατεβαίνει σιγά σιγά τις σκάλες, παίζοντας, φτάνει στην τουαλέτα, παίζοντας, ξεκουμπώνει με το ένα χέρι το φερμουάρ, παίζοντας, στερεώνει το πουλί του κάπως και αρχίζει να κατουράει ανασαίνοντας βαθιά, φυσικά ακόμα παίζοντας. Σε ένα λεπτό αδειάζει και την τινάζει πάνω – κάτω και λίγο δεξιά – αριστερά, παίζοντας. Περιμένει για το σόλο του βιολιού για να κουμπώσει γιατί χρειαζόταν και τα δυο του χέρια. Μπαίνει το βιολί κι αυτός πάει να ανεβάσει στα γρήγορα το φερμουάρ. Σκατά. Έχει κολλήσει το άτιμο και δεν ανεβαίνει. Ξαναπροσπαθεί. Μένει ένα δεκαεξάμετρο ακόμα για να μπει αυτός ξανά. Στον πανικό του πάνω βάζει το μπουζούκι παραμάσχαλα και ξαναπροσπαθεί τραβώντας με δύναμη. Πάλι τίποτα. Να μπορούσε κάπως να πει στο βιολιστή να συνεχίσει το σόλο. Πώς όμως...; Δεν υπάρχει τρόπος από κει που είναι. Τελευταία προσπάθεια, βάζει όλη του τη δύναμη και σκίζεται το παντελόνι στα αχαμνά φανερώνωντας περίτρανα το κάτασπρό του σώβρακο. Βλαστημάει ζοχαδιασμένος:</span></p><p style="margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;"> - Την Παναγία μου μέσα...</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="margin-left: -0.03cm; margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;">Έχει χάσει το θέμα. Μπουζούκι δεν ακούγεται. Τα τραγούδια κάπως άδεια, μια ελαφριά αμηχανία στην ορχήστρα. Και τότε ακούγεται από το βάθος η φωνή της Μ. που από το μικρόφωνο αντί για τα σωστά λόγια από το τραγούδι το “Βαπόρι απ' την Περσία” τραγουδάει γελώντας μια τέλεια, φρεσκοφτιαγμένη νέα ρίμα ακριβώς πάνω στο γνωστό αμπντάλικο:</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="margin-left: -0.03cm; margin-bottom: 0cm; text-align: left;"> <br /></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="margin-left: 0.61cm; margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;"><i>Το βαπόρι απ' τη Ρωσία, το βαπόρι απ' τη Ρωσία</i></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="margin-left: 0.64cm; margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;"><i>το βαπόρι απ' τη Ρωσία, σκάλωσε στην Εγνατία</i></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="margin-left: 0.61cm; margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;"><i>Νίκο άστο το ματσούκι κι έλα παίξε μας μπουζούκι (2)</i></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="margin-left: 0.64cm; margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;"> <br /></span></p><p style="margin-left: 0.64cm; margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;">Οι Ρώσοι το χαβά τους...</span></p><div style="text-align: left;"> </div><p style="margin-left: 0.64cm; margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;"> <br /></span></p><p style="margin-left: 0.64cm; margin-bottom: 0cm; text-align: left;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;">Φιλιά Nahames</span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-1494417714992591335?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-3869842726085583982009-09-27T07:49:00.000-07:002009-09-28T03:45:51.706-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/Sr99OjLwJdI/AAAAAAAAA0E/8XN4MBc5uRs/s1600-h/audition.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 258px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/Sr99OjLwJdI/AAAAAAAAA0E/8XN4MBc5uRs/s400/audition.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386161368274576850" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;">Η χρονιά είχε ξεκινήσει άσχημα απ' την αρχή. Το μαγαζί πήγαινε κατά διαόλου. Δεν είχε διαφημιστεί καν η επαναλειτουργία του και τις Πέμπτες παίζαμε άδειοι, τις Παρασκευές μισοάδειοι και μόνο τα Σάββατα γέμιζε κάπως και προσπαθούσαν τα αφεντικά να ρεφάρουν τη χασούρα απ' τις προηγούμενες μέρες. Ήταν παλιοί στη νύχτα κι είχαν φτάσει σε πολλά δοξασμένα απόγεια πριν από δυο δεκαετίες. Λεγόταν τότε ότι έφευγαν Κυριακή με τα λεφτά σε τσουβάλια και Δευτέρα πρωί πετούσαν για Παρίσι, έπιναν μερικούς καφέδες, έκαναν μερικές βόλτες και το βράδυ γύριζαν. Βέβαια από εκείνες τις εποχές είχαν παρέλθει χρεωκοπίες, δηλώσεις πτώχευσης, φεσιά καρφωμένα για πάντα στις καράφλες των δύστυχων που τους έτυχε να πουλήσουν κάτι ή να παράσχουν υπηρεσία στους μάγκες. Στ' αλήθεια ο ένας,ο Δ2 ήταν αφεντικό στα χαρτια. Είχε όλη την επιχείρηση στο όνομά του, έκοβε τις επιταγές, έκανε όλη τη γραφειοκρατεία και το τρέξιμο και βέβαια τον κίνδυνο της ψειρούς αν κάτι στράβωνε πραγματικά. Ο άλλος, ο Δ1 είχε το χρήμα. Λόγω των πτωχεύσεων που προανέφερα δεν είχε δικαίωμα ιδιοκτησίας κι έτσι η δουλειά ήταν στο όνομα του Δ2.<br />Εκείνη η χρονιά λοιπόν έδειξε απ' την αρχή ότι έμελλε να είναι η τελευταία για εκείνο το μαγαζί. Έτσι κι έγινε. Άκουσα ότι υπήρξαν νύχτες - σκηνικά που έγιναν λίγο καιρό αφότου παραιτήθηκα από κει - που έκαναν ντου οι δανειστές κι όσοι είχαν να παίρνουν και άδειασαν εν ψυχρώ τα ταμεία.<br />Είχαν λάθος επιλογές και στην ορχήστρα. Για το λαϊκό μέρος είχαν πάρει έναν ομορφονιό, που είχε δουλέψει - έλεγε - και με την λαίδη Α.. Κλασσικός σκυλάς, πέφτουλας, κίτσαρος κι όλα τα τυπικά που έχουν συνήθως οι λαϊκοί τραγουδιστές. Αλλά δεν τα λεγε τα κομμάτια,φάλτσαρε, δεν είχε δύναμη και γκάζι στη φωνή και έτσι δρώντας σπασμωδικά η διοίκηση τον έστειλε αδιάβαστο πριν βρουν καν αντικαταστάτη. Το φίδι απ' την τρύπα θα το έβγαζε για ακόμη μια φορά ο Δ2 που ήταν και τραγουδιστής, όχι τίποτα ιδιαίτερο - σαραντάρης και κάτι, μπαμπάτσικος και αντιτουριστικός - αλλά για κάνα δυο Σαββατοκύριακα θα έκανε δουλειά. Λίγο αργότερα έιχαν φέρει και τον Δ.Τ. μια παλιά δόξα των 80's που είχε το κοινό του στην πόλη αλλά αυτός έφυγε από μόνος του πρώτον γιατί ήταν γάτα και παλαίουρας και μυρίστηκε το φιάσκο και δεύτερον γιατί το μαγαζί παραήταν ποιοτικό για τα γούστα του αν και καθαρό μπουζουξίδικο.<br />Τέλος πάντων, μετά κι απ' αυτόν δεν μπορέσαν να σταυρώσουν λαρύγγι. Τραγούδησε ο Δ2 για βδομάδες. Ο Δ1 απεγνωσμένος μην μπορώντας να βρει λαϊκό νεαρό και σέξυ, έβγαινε στη γύρα τα Σαββατόβραδα που είμασταν γεμάτοι, πήγαινε σε ένα ένα τα τραπέζια σαν αρσενικός κονσομασιονίστας και όποιον καλούτσικο έβλεπε και έκρινε ότι θα μπορούσε να σταθεί οπτικά στην πίστα τον ρωτούσε αν ήταν τραγουδιστής. Όποιος έκανε το λάθος να απαντήσει θετικά, ο Δ1 τον άρπαζε αμέσως απ' το γιακά και τον τραβούσε πάνω για επί τόπου οντισιόν. Έιχαμε δει πολλά τότε. Με το Β. το μπασίστα (ναι ναι, ο γκαντέμης που αναφέρεται σε προηγούμενο ποστ) κι είχαμε γελάσει τόσο που έφτανε για όλη τη σεζόν και την καλοκαιρινή μαζί.<br />Ένα βράδυ ανέβασε ένα κοντοστούπη, γυμνασμένο, με μαλλί ψιλοχαίτη α λα "Ζαγοράκης", ντύσιμο χωριατοτρέντυ, ουρίτσα, δαχτυλίδι εννοείται και κολώνια Αρμάνι πέντε κιλά ανα τετραγωνικό δεκατόμετρο σωματικής επιφάνειας. Είχαμε τελειώσει με τα τσιφτετέλια και τις ρούμπες και είμασταν στο ακουστικό πρόγραμμα. Γυρνάει και λέει στο μαέστρο. "Μαεστράκο μου, το "Ολα σ' αγαπάνε" από Λα το έχουμε;" Ο μαέστρος ξεκινάει το αρπέτζιο και μπαίνει στο κουπλέ. Παίζουμε το κομμάτι, φτάνουμε στην κορύφωση του ρεφρέν, ξανά κουπλέ, ξανά μανά ρεφρέν και εκεί που πάμε να κλείσουμε ο τυπάς το κάνει ποτ πουρί με ένα άλλο, στο ίδιο τέμπο και γκαρίζει κάτι σαν "Αγγε-λι-κήήήήή, αγγε-λι-κήήήήήή......". Στην αρχή νομίζαμε ότι ο τραγουδιάρης έχωσε μέσα στο κομμάτι του Γονίδη το όνομα κάποιας, αλλά δεν ήταν έτσι γιατί μέσα στο γκάρισμα υπήρχε μια κάποια μελωδία.<br />Ο μαέστρος κι ο Β. χρόνια στις πίστες με ρεπερτόριο τρελό, τα έχασαν. Ψάχναν να βρουν συγχορδίες, κλίμακες, της πουτάνας έγινε. Τα μόνα σταθερά εκεί πάνω ήταν ο σκύλος που γκάριζε για κάποια Αγγελική - μάλλον - κι εγώ που είχα πάρει τέμπο απ' το προηγούμενο κομμάτι. Ξαφνικά ο Γ. ο πληκτράς, που είχε αυτί ψηφιακό και βιονικό μαζί, βρήκε την άκρη και με τα δάχτυλα έδειξε την αλληλουχία των συγχορδιών και μπήκανε όλοι στο σωστό τόνο. Τελειώνοντας το ρεφρέν διαπιστώσαμε με δάκρυα από τα νευρικά γέλια ότι ο υπό εξέταση τραγουδιστής είχε κάνει μια θλιβερή προσπάθεια να εισάγει στην αθάνατη ελληνική νύχτα τη μεγάλη ξένη επιτυχία <a href="http://www.youtube.com/watch?v=DboyS-OiDK4">"Without you"</a>...Βεβαίως και δεν εργάστηκε ποτέ σε εκείνο το μαγαζί...<br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >I can't live<br />If living is without you<br />I can't give<br />I can't give any more (2) </span><br /><span style="font-family:arial;"><br />Φιλιά, Nahames<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-386984272608558398?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-30995879990769090122009-09-21T04:04:00.000-07:002009-09-21T16:40:58.426-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SrdmefRlKPI/AAAAAAAAAz0/AZhv3N2kO4w/s1600-h/e+re+glentia+leme.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/SrdmefRlKPI/AAAAAAAAAz0/AZhv3N2kO4w/s400/e+re+glentia+leme.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383884553522063602" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;">Δυο χρονάκια και βάλε έχω να γράψω καμιά ιστοριούλα εδώ. Φταίει που ξέκοψα απ' τα τσίφτια και τις ρούμπες. Ωστόσο αυτό το καημένο το blogάκι πολύ το αγαπώ και μου έλειψε. Έτυχε κάνα δυο φορές να βρεθώ βέβαια να παίζω σε κανένα γάμο έτσι για το μεροκάματο και γύρισα λίγο νοερά πίσω. Ωστόσο πέρα από τη συνηθισμένη ηλιθιότητα, την βλακώδη εξωστρέφεια και τα χαμηλού επιπέδου σεξουαλικά υπονοούμενα που πετάνε οι καλεσμένοι στο ζεύγος, πέρα από την αδικαιολόγητη χαρά - που ποτέ δεν μπόρεσα να διανοηθώ, αφού ποτέ δε δέχτηκα το ότι πρέπει να χαίρεται κανείς όταν δυο άνθρωποι ακολουθούν τυφλά τα βελάκια στης συμβατικής ζωής ικανοποιώντας τις απαιτήσεις μιας βαθιά θρησκόληπτης κοινωνίας - δε συνέβη τίποτα το συνταρακτικό και άξιο αναφοράς σε εκείνα τα γλέντια. Γι' αυτό θα διηγηθώ μερικές ιστορίες που κυκλοφορούν για χρόνια ανάμεσα στους μουσικούς της νύχτας, που κανείς δεν ξέρει αν είναι αληθινές ή φαντάσματα. Όπως και να 'χει όμως η αφήγησή τους και μόνο τους δίνει υπόσταση.<br /><br />Ιστορία 1η:<br />Γίνεται γάμος στα Γιαννιτσά. Η ορχήστρα όλοι γύφτοι. Το ζευγάρι έχει αργήσει υπερβολικά να έρθει στο γλέντι. Οι γύφτοι έχουν παίξει όλα τα παραδοσιακά. Δεν έχουν άλλη επιλογή απ' το να ανέβει ο λαικός να τραγουδίσει καμιά ζειμπεκιά. Γυρίζει στην ορχήστρα και τους ψιθυρίζει: "Πάμε, "ένας αλήτης πέθανε" μάγκες...". Κάνει ταξίμι ο μπουζουξής, είναι έτοιμος ο ντράμερ να δώσει 7,8,9 για να αρχίσουν αλλά τους διακόπτει ο πεθερός που μπουκάρει στην αίθουσα γκαρίζοντας "ΉΡΘΑΝ, ΉΡΘΑΑΑΑΑΑΑΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝ". Αμέσως ο κλαριντζής, παλιός στην πιάτσα αρχίζει να παίζει την εισαγωγή απ' το "Ωραία που 'ναι η νύφη μας", συρτό σε 7/8. Μπαίνουν όλοι, μπαίνει το ζευγάρι, ο κόσμος τους πετάει λουλούδια! Αποθέωση, η καλύτερη στιγμή της συμβατικής ζωής τους. Τα βίντεο τραβάνε, οι φωτογράφοι το ίδιο. Όλη η χαρά του κόσμου μαζεμένη σε εκείνη την αίθουσα κοινωνικών εκδηλώσεων! Τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά πια. Σχεδόν τίποτα δηλαδή. Τελειώνει η εισαγωγή και στο πρώτο κουπλέ, ο λαικός που είχε απομείνει πάνω για τις ζειμπεκιές μπερδεύεται και αντί για τα λόγια του "Ωραία που 'ναι η νύφη μας" τραγουδάει πάνω στην ίδια μελωδία: <span style="font-style: italic;">"Έεεενας αλητης πεθανεεεεεε, στο πάρκο στην πλατειειειειαααααα......."<br /><br /></span>Ιστορία 2η:<br />Άλλος γάμος, πάλι με γύφτους στην ορχήστρα. Πιάνει ο κουμπάρος τον πληκτρά πριν αρχίσουν και του λέει:<br />- Που σαι μάστορα, το εμβατήριο του γάμου το ξέ'ς;<br />- Νε μπρε καρντάση, μιν στεναχοριέσε, </span><span style="font-family:arial;">απαντάει ο γιούφτος.</span><br /><span style="font-family:arial;">- Σίγουρα ε; Αυτό που πάει παμ παμ παπααααμ, του ψιλοτραγουδάει τις τρεις τέσσερις πρώτες νότες.<br />- Νε ντεεεε σου λέω, ότι τέλις σου πέζο ρε κουμπάρε, όλα τα ξέρο.<br /><br />Ο κουμπάρος αποχωρεί ήσυχος. Ο καημένος.<br />Μόλις μπαίνει το ζεύγος από μακριά κάνει νεύμα στον πληκτρά να αρχίζει, αυτός παίζει σωστά τις πρώτες νότες αλλά αντί να συνεχίσει τη σωστή μελωδία μπερδεύεται και παίζει το Χριστουγεννιάτικο "Ω έλατο ω έλατο μ' αρέσεις πώς μ' αρέσεις" μιας και οι τρεις τέσσερις πρώτες νότες και στα δυο θέματα είναι ακριβώς οι ίδιες...<br /><br />Ιστοριά 3η:<br />Όχι απο γάμο. Απο σκυλάδικο στην Παραλία Κατερίνης. Στα μέσα της σεζόν έχει αλλάξει ο λαικός ο τραγουδιάρης. Έχουν πάρει ένα παλικαράκι, νόστιμο, ψηλό, καινούριο στη δουλειά και με μικρότερο μεροκάματο. Ο μαέστρος ωστόσο διατηρεί έναν κάποιο σκεπτικισμό λόγω της απειρίας του νεαρού. Γρήγορα όμως τον κάνει γαργάρα το σκεπτικισμό του γιατί ο τραγουδιστής είναι ανιψιός ενός από τα αφεντικά. Πρώτο του Σαββατόβραδο, εκεί που λέει τσιφτετέλια κι ο κόσμος χορεύει όλα πάνε καλά κι ο μαέστρος έχει αρχίσει να χαλαρώνει ξαφνικά μπουκάρει απροειδοποίητα και χωρίς κράτηση ο καλύτερος πελάτης του μαγαζιού εδώ και χρόνια. Ο τύπος βιομήχανος, λεφτά με ουρά, ζημιές επικές στο κατάστημα, σχεδόν το αγοράζει απ' την αρχή κάθε φορά. Αγαπημένο τραγούδι του το "Ένα βράδυ που 'βρεχε". Η ορχήστρα έχει σαφή όρντινα πώς αν δουν τον τύπο να μπαίνει να αρχίσουν να το παίζουν πάση θυσία ανεξαρτήτως του τι έπαιζαν εκείνη τη στιγμή, ανεξάρτητα από το αν χόρευε ο κόσμος ή ακόμη αν στο πρώτο τραπέζι καθόταν ο πρωθυπουργός και είχε δώσει παραγελλιά. Λοιπόν κόβονται τα τσιφτετέλια μαχαίρι κι μπαίνουν στο "Ένα βράδυ που 'βρεχε". Ο πιτσιρικάς γυρναει στο μαέστρο και λέει: "Μαέστρο δεν ξέρω τα λόγια". "Τιιιιι;;;; Σκάσε και τραγούδα μαλακισμένο, θα χάσουμε τη δουλειά μας". Τελειώνει η εισαγωγή κι ο μικρός που θυμόταν μόνο τον πρώτο στίχο αντί για:<br /><br /><span style="font-style: italic;">ένα βράδυ που βρεχε που βρεχε μονότονα</span> <span style="font-style: italic;"><br />έφυγες αγάπη μου</span><br /><span style="font-style: italic;">ποιός σε πήρε να 'ξερα</span><br /><span style="font-style: italic;">και θα τονε σκότωνα</span> <span style="font-style: italic;"><br />ένα βράδυ που 'βρεχε που 'βρεχε μονότονα<br /><br /></span>εκείνος τραγούδησε:<br /><span style="font-style: italic;">ένα βράδυ που βρεχε ένα βραδυ που βρεχε</span><br /><span style="font-style: italic;">ένα βράδυ που βρεχε</span> <span style="font-style: italic;"><br />ενα βράδυ που βρεχε</span><br /><span style="font-style: italic;">ενα βράδυ που βρεχε</span><br /><span style="font-style: italic;">ένα βράδυ που βρεχε ένα βράδυ που βρεχε<br /><br /></span>παρόλα αυτά ο τζερτζελές και το σπασίδι ήταν ίδια όπως κάθε προηγούμενη φορά...<br /><br />Σας φιλώ, nahames<br /><span style="font-style: italic;"></span><span style="font-style: italic;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-3099587999076909012?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-10887222582265700802007-08-03T07:04:00.000-07:002009-10-15T04:37:00.438-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RrM54kHMNKI/AAAAAAAAAYg/PXICMiXIdIc/s1600-h/sambaaaa%21%21%21.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RrM54kHMNKI/AAAAAAAAAYg/PXICMiXIdIc/s320/sambaaaa%21%21%21.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5094479247415456930" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;"> Πανάθεμά με, δεκατρία χρόνια στην επαρχία είδα γάμους όλων των ειδών. Είδα ποντιακούς είδα σαρακατσάνικους, είδα βλάχικους μέχρι και κρητικούς είδα να παντρεύονται στον ιστορικό και ακριτικό νομό Κιλκίς.<br />Μόλις πριν δυο βδομάδες όμως και αφού χρειάστηκε κάνα μήνα να δουλέψω στο γαμο-σκυλάδικο έμαθα τι έιναι η Samba. Ο καημένος ο δάσκαλός μου στα τύμπανα αλλιώς μου το είχε περιγράψει... "Ρυθμός εκ Λατινικής Αμερικής, τεσσάρων τετάρτων, με αφρικανικές καταβολές. Το βασικό ρυθμό ostinato, δίνει το βαθύ τύμπανο "Surdo" και ο ρυθμός συμπληρώνεται με κρουστά υψηλότερων συχνοτήτων (congas, bongos και timbales) αλλά και διάφορα κρουστά χειρός (guirro, clave κ.ά.). Το μελέτησα καλά μάλιστα και με πολλές παραλλάγες, άκουσα και πολλά τέτοια κομμάτια βάζοντας στην Τ.V. αποσπάσματα από τα καλύτερα γκολ του Copa Libertadores για να είμαι στο κλίμα.<br /><span style="font-style: italic;">Ένα Σαββάάάτο/βράδυ καλέ Μαρίίία/μια Κυριακή πρωωωί/ </span><span style="font-style: italic;">όλα αυτά κατέρρευσαν με μιας</span>/<br />Ήταν Σαρακατσάνοι το ζεύγος που νοίκιασε το χώρο και έφεραν και τρεις μουσικούς της φυλής τους να παίξουν μερικά κομμάτια με τον αυθεντικό Σαρακατσάνικο ήχο (ξέρεις, με τους κιθαρίστες που πιάνουν στη Gibson τη Μι με τον αντίχειρα), έναν τραγουδιστή και ένα κλαρίνο.<br /><br />Καθόμασταν με τη σειρούλα μου, τον πληκτρά το Νίκο και το μαέστρο τον Παύλο και τρώγαμε μπεζέδες, σε κάτι πολύ ωραίες ξαπλώστρες, φυσούσε και το αεράκι απαλά, έπαιζαν και τα Σαρακατσάνικα από πάνω κι ήταν λες κι ήμασταν στο Καϊμάκ Τσαλάν καλοκαίρι καιρό!<br /><br />Κάπου κάπου άκουγα τον τραγουδιστή εκεί που τραγουδούσε να κόβει τα λόγια και να λέει:<br /><br />- </span><span style="font-family:arial;">Σάμπα</span><span style="font-family:arial;"> ο γαμπρός, </span><span style="font-family:arial;">σάμπα</span><span style="font-family:arial;"> ο γαμπρός...<br />Ή<br />- </span><span style="font-family:arial;">Σάμπα</span><span style="font-family:arial;"> ο πεθερός, </span><span style="font-family:arial;">σάμπα</span><span style="font-family:arial;"> ο πεθερός...<br />Ή ακόμη<br />- </span><span style="font-family:arial;">Σάμπα</span><span style="font-family:arial;"> o κύριος, σάμπα ο κύριος όταν απευθυνόταν σε κάποιον άγνωστο.<br /><br />Ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι μερικοί από τους συγγενείς ήταν χρόνια μετανάστες στο Sao Paolo και παρήγγελναν συνεχώς Samba και αναρωτιόμουν γιατί άραγε να 'χουν κολλήσει με τη Samba. Χάθηκε να ζητήσουν κάτι άλλο; Αφού βλέπεις ρε κύριος ότι δεν το 'χουν οι μουσικοί, γιατί δε λες για καμιά Bossa ή κάνα Mambo στην τελική;<br /><br />Γινόταν πολλή ώρα αυτό ώσπου κάποιος μου έλυσε την απορία.<br />"Σάμπα" φωνάζει ο τραγουδιστής στο γάμο όταν κάποιος του πετάει "χαρτούρα", οπότε με τον τρόπο αυτό ικανοποιεί τον χρηματοδότη του αφού αναφέρει δημόσια ότι έδωσε λεφτά στην ορχήστρα, άρα έτσι κάνει τη μόστρα του (βασικό στοιχείο σε ένα γλέντι να κάνεις μόστρα) και ταυτόχρονα τον τσιγκλάει να δώσει κι άλλα για περαιτέρω επίδειξη, προφανώς!<br />To Σάμπα είναι ρόμικη*, έκφραση και σημαίνει δίνω, πετάω ή κάτι τέτοιο. Αυτό λοιπόν προήλθε από τους γάμους των Ρομ (όπου σαν άλλοι Βραζιλιάνοι παίζουν μόνο τσιφτετέλια και Σάμπα) και κατέληξε μπασταρδεμένη, κάπως, συνήθεια και κάποιον άλλων φυλών.<br /><br />Έπαιζαν λοιπόν Σάμπα όλη νύχτα οι Σαρακατσάνοι (εξαιρετικά χαρούμενος ρυθμός οφείλω να ομολογήσω, αφού με κάθε Σάμπα αυξάνει σημαντικά και το μεροκάματο των μουσικών) ενώ εμείς μόνο κάνα δυο φορές τσιμπήσαμε καμια μικρή Σαμπούλα, όχι τίποτα σοβαρό δηλαδή, κάνα δυο μετράκια μωρέ, δυο-τρία χτυπήματα στο Surdo και ένα fill στις timbales.<br /><br />Θλιβερή Μετάφραση: από κάνα 5ευρώ έξτρα δηλαδή έκαστος. Ευτυχώς μένω πολύ κοντά στο μαγαζί οπότε μπορώ να πω ότι έβγαλα τουλάχιστο τις βενζίνες μου για κάνα δίμηνο, πράμα που δεν μπορούν να πουν οι υπόλοιποι μουσικοί που κατοικούν μακριά απ' τη δουλειά!<br /><br />Ας είναι. Τουλάχιστον μια ακόμη μεγάλη πτυχή της λαογραφίας προστέθηκε στο βιογραφικό μου ως μουσικός κι ίσως κάποτε μ' αυτά και μ' αυτά να καταφέρω το μεγάλο μου όνειρο: Να ξεπεράσω σε συγγράμματα και απαγορευμένες εκδόσεις το μεγάλο δάσκαλο Ηλία Πετρόπουλο.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(192, 192, 192);font-size:85%;" >* Ρόμικος/η/ο : Τσιγγάνικος/η/ο για τους αμόρφωτους, από το λατινικό (;) Rom<br />Σέρβικο ανέκδοτο: Στη Σερβία δεν έχουν μαύρους να πουλάν CD στα καφέ. Τη δουλειά αυτή την έχουν πάρει μονοπώλειο ο Τσιγγάνοι (οι Rom δηλαδή στα Σέρβικα):<br /><br />- Πώς λέγεται ο γύφτος που πουλάει CD στα καφέ στο Βελιγράδι;<br />- Πώς;<br />- CD-ROM.<br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-1088722258226570080?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-28776312390626625762007-07-08T00:59:00.000-07:002007-07-08T02:03:49.936-07:00<span style="font-family:arial;"><br /> Τον ένα μήνα σχεδόν που δουλεύω στο αναφερθέν σε προηγούμενο ποστ Γάμο-σκυλάδικο (Ειδική κατηγορία σκυλάδικου που εξειδικεύεται στη διοργάνωση δεξιώσεων γάμων,βαφτίσεων και παντώς τύπου δεξιώσεων, η αίθουσα κλιματίζεται), αν στίψω όλες μου τις αναμνήσεις στο τέλος θα μείνει ότι κάθε γάμος έχει κάτι το διαφορετικό. Πίστευα ότι τελικά θα είναι μια ρουτίνα, μια τυποποίηση εκδηλώσεων αλλά η διαφορετικότητα της ζωής και των ανθρώπων δημιουργούν παραλλαγές σε κάθε περίπτωση.</span><br /><span style="font-family:arial;"><br /> Ο πρώτος γάμος δεν είχε κάτι το συνταρακτικό, μάλλον γιατί ήταν ο πρώτος μου οπότε κάθετι ήταν καινούριο. Απλά μείναμε ώς τις 4μιση περιμένοντας να φύγει και η τελευταία παρέα που είχε καρφωθεί στις θέσεις της. Εμείς παίζαμε όσο πιο χάλια γινόταν (όχι για να φύγουνε,απλά τόσο μπορούσαμε).</span><br /><span style="font-family:arial;"> Ο δεύτερος ήταν αλλιώς. Ο γαμπρός παλιός ροκάς ήθελε να έρθουν και κάτι φίλοι του να παίξουν με τη μπάντα τους. Είχαν συνενοηθεί και με τη διεύθυνση όποτε από εμάς είχαν το οκ, χαρά μας να καθόμαστε και να πληρωνόμαστε και να ακούμε Beatles,Stones και Jethro αντί για "Άιντε Ρεγγίνα" και "Γλύκα γλύκα". Τα παιδιά έπαιξαν υπέροχα, αυθεντικά, είχαν πολύ προσεγμένο τον ήχο τους που προσέγγιζε πάρα πολύ τον παλιό αυθεντικό ροκ ήχο,είχαν και όνομα και έπαιζαν χρόνια στην πόλη "The Skelters".</span><br /><span style="font-family:arial;"> Στο Τρίτο Στεφάνι που εκλήθην να διασκεδάσω τους καλεσμένους, πριν έρθει το ζεύγος σε έναν προτζέκτορα προβάλλονταν εικόνες από τη ζωή τους, από διακοπές,από τα παιδικά τους χρόνια από ένα σωρό στιγμές!Έβλεπες δυο πολύ όμορφα μελαχρινά παιδιά, συμπαθητικά, πολύ ερωτευμένα με μεγάλα μαύρα μάτια! Όταν έφτασαν μέσα σε κορναρίσματα και χειροκροτήματα και ήρθαν στο κέντρο του χώρου σοκαρίστηκα. Ο γαμπρός ήταν μια σκιά. Δεν είχε πάνω ούτε μια τρίχα, ούτε φρύδια, ούτε βλεφαρίδες,δυο μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια και βλέμμα μελαγχολικό που προσπαθούσε να χαμογελάει. Την ήξερα καλά</span><span style="font-family:arial;"> αυτή την εικόνα. Χημειοθεραπείες. Έτσι όπως έμπλεκε η χτυπημένη υγεία του παιδιού με τη χαρά του γάμου του, θυμήθηκα τον κολλητό του πατέρα μου-λίγους μήνες πριν πεθάνει-στη βάφτιση του μικρού του γιου, που η χαρά ήταν μισή και ανακτεμένη με πίκρα, γιατί ο ίδιος ήταν σωματικά παρών αλλά δεν είχε σχεδόν καμία επικοινωνία με το περιβάλλον.<br /> Μια φίλη μου μισεί το 4 επειδή έχει γωνίες και είναι τρομακτικό. Ευτυχώς ο τέταρτος γάμος μόνο γέλια και χαζοχαρούμενα σκηνικά είχε. Το πιο ωραί</span><span style="font-family:arial;">ο ήταν ότι έσκασαν γαμπρός και νύφη με τη Harley Davidson και την τσακαλοπαρέα (όλοι μέλη του Harley Davidson club) και έγινε πανικός από τα μαρσαρίσματα και τις κόρνες! Αυτά είναι τα ωραία! Είπα και στον κιθαρίστα εκείνη την ώρα να παίξουμε το Born to be wild άλλα δεν το ήξερε ο σκυλάς!<br /></span><br /><span style="font-family:arial;"> Χτες το βράδυ συντελέστηκε το νούμερο 5! Αυτοί είχαν ζητήσει από την αρχή μόνο ρεμπέτικα και σκυλάδικα όσο πιο πολύ γίνεται. Τέλος πάντων πάιξαμε απ' όλα πάλι, ένας τύπος γύρω στα 45 ερχόταν κάθε τόσο και ήθελε να τραγουδήσει. Κάθε φ</span><span style="font-family:arial;">ορά που ερχόταν ήταν όλο και πιο κομμάτια.<br />- 25 χρόνια μουσικός είμαι ρε παιδιά, δεν είμαι κάνα ψώνι</span><span style="font-family:arial;">ο ρε!<br /> Ερχόταν κάθε τόσο η Χριστίνα και τον ηρεμούσε. Στο τέλος έγινε φασαρία, κανείς δεν είχε καταλάβει πως ήταν ο πατέρας της νύφης. Αν το ήξεραν απ' την αρχή θα τον άφηναν χωρίς σούξου μούξου, αφού αυτός πληρώνει στην τελική, ας κάνει ό,τι θέλει. Τραγούδησε τελικά και μπορώ να πω πως ήταν πολύ καλύτερος από τους τραγουδιστές που έχου</span><span style="font-family:arial;">με εκεί, μετά φώναξε και τις δυό κόρηεςτου που ήταν κι αυτές τραγουδίστριες, πολύ γλυκιές φωνή και παρουσίες και τραγουδούσαν η μιά με το φόρεμα κι η άλλη με το νυφικό. Ανέβηκαν και κάτι άλλοι φίλοι τους τραγουδιστές, τόσοι πολλοί που αναρωτιόμουν μήπως είχαν και κανένα φίλο drummer στην παρέα να κάνει κι αυτός το κομμάτι του να με ξεκουράσει κι εμένα λίγο.<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RpCoDy8DEZI/AAAAAAAAAXs/yyFkAPBWQ_M/s1600-h/singing+bride.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RpCoDy8DEZI/AAAAAAAAAXs/yyFkAPBWQ_M/s320/singing+bride.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084748762467996050" border="0" /></a><span style="font-family:arial;">Τελικά το "καληνύχτα" στον κόσμο το είπε η νύφη, γιατί ως παιδί της νύχτας κι αυτή, ήξερε πώς είναι να μην μπορείς να σχολάσεις εξαιτίας 5-6 ατόμων που δε λένε να φύγουν όποτε από συναδελφική αλληλεγγύη το έληξε από μόνη της!</span><br /><span style="font-family:arial;"><br />God bless you all and have a nice life!<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-2877631239062662576?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-73216806897004284712007-05-14T07:48:00.000-07:002009-12-23T08:23:03.186-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RkiIQIbeTVI/AAAAAAAAARg/cCqFyAgTwOQ/s1600-h/Vivi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RkiIQIbeTVI/AAAAAAAAARg/cCqFyAgTwOQ/s400/Vivi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064447591700122962" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-weight: bold;">Έχεις καμμένη μήτρα, διαλυμένα σκέλια από τα ανοίγματα, σημάδι από κάψιμο στο στήθος και σπασμένη μύτη...τα δόντια σου μετρημένα, η μάνα σου αγαπούσε το "Βαϊα", αλλά οι δρόμοι σε ξέρουν Βιβή.</span><br /><br /><br /></span></span><span><span style="font-family:arial;"> Λίγα κέρματα κουδούνισαν απόψε το κεραμικό στο πιατάκι της, λίγο κόσμο κι οι τουαλέτες, το μαγαζί για άλλους μισογεμάτο και για άλλους μισοάδειο, για τη Βιβή όμως μετράνε μόνο τα κέρματα και όταν η ώρα πάει δύο, τα αφήνει όπως είναι κι ανεβαίνει πάνω να κοιτάξει και να ακούσει!<br /><br />Εκείνη την ώρα έβγαιναν τρεις πιτσιρικάδες που τους έλεγαν ανερχόμενους, έκαναν τότε ένα ποτ-πουρί με λαϊκά και ποπ τραγούδια του χτες και του σήμερα, μοντελάκια, με τους κοιλιακούς τους, τις αποτριχώσεις τους, τα ανώδυνα piercing τους.<br /><br />Κοιτούσε πάντα κοκκαλωμένη, συχνά με ερωτευμένο χαμόγελο ή με έκπληκτο, μισάνοιχτο στόμα.<br />Οι πιτσιρίκες την κορόιδευαν. Η Ξένια που δούλευε στα λουλούδια έλεγε καμιά φορά: "Κοτζάμ εξηντάρα να χαλβαδιάζει τα τεκνά...; Αλλά άμα η γυναίκα το ΄χει το γαμήσι στο αίμα της δεν της το βγάζει ούτε δεσπότης από μέσα της". Η Βιβή είχε 10 χρόνια που 'χε παρατήσει τα σπίτια. Τότε που ήταν πια πενήντα κανένας νταβατζής, για καμιά τιμή δεν έκανε ντίλες μαζί της κι έτσι έβγαινε στο πεζοδρόμιο μοναχή. Είχε σιχαθεί. Τότε ψώνιζε μόνο γέρους και ανώμαλους και στα γεράματα της την έφτιαξαν έτσι, στραβή τη μύτη<br /><br />Όταν τελείωνε το πρόγραμμα των παιδιών αυτή γύριζε στην κόλασή της. Ανάμεσα σε μυρωδιές από μεθυσμένα κάτουρα και σκόρπιους εμετούς, που εξέλυαν αηδιαστικό αέριο φτιαγμένο από ουίσκυ και κοκα κόλα, χωμένη σε κόσμο τελείως δικό της, που σ' αυτόν δεν υπήρχαν περιφρονήσεις, ούτε ματιές oίκτου, ούτε ψεύτικες ηθικές. Kι είχε συνήθισει τα κάτουρα, αφού είχε σταματήσει να μυρίζει τις βρωμιές που αφήνουν οι άνθρωποι πίσω τους κι αυτές που είχε αφήσει κι αυτή πίσω της με τα χρόνια. Ένιωθε καθαρή.<br /><br />Ξανανέβαινε πάνω στο κλείσιμο και όταν κατέβαινε τα κέρματα</span></span><span><span style="font-family:arial;"> στο πιατάκι της</span></span><span><span style="font-family:arial;"> ήταν πάντα λιγότερα. Λες και κάποιο από τα αφεντικά την τιμωρούσε που ερχόταν πάνω και ασχήμαινε την εικόνα του μαγαζιού. Αλλά για αυτήν, εκείνο το κοίταγμα άξιζε πολλά περισσότερα και τότε γελούσε περιφρονητικά στον κλέφτη, γιατί ήξερε ότι για μια ματιά μπορούσε να ζήσει και με πιο λίγα.<br /><br />Κάποτε μια μικρούλα, πηδηχτούλα λουλουδού της το πέταξε κατάμουτρα, που κοιτούσε έτσι προκλητικά τους τρεις πιο ωραίους τραγουδιστές της σεζόν. Κι εκείνη απάντησε ήρεμη και σίγουρη για το θέλω της, δείχνοντας με το τσιγάρο κρατημένο ανάμεσα στα φαγωμένα μανικιούρ: "Τον έναν μόνο κοιτάω κουκλάκι μου, τον έναν "<span style="font-style: italic;">.<br /><br /></span> Κανείς δεν είχε καταφέρει να καταλάβει τι είχε η Βιβή στο μυαλό της γι' αυτόν. Πολλές φορές που τη συζητούσαν κρυφά, κάνα δυο είχαν πει ότι η Βιβή είναι αρκετά τρελή και η σκέψη τους πήγαινε σε εγκλήματα σαν κι αυτά που έδειχναν στον "Κόκκινο κύκλο".<br /><br />Η Βιβή κάποτε ήπιε αρκετά. Άντεχε σα σίδερο το ποτό και ήξερε να ρεγουλάρει το οινόπνευμα στο αίμα της. Όμως εκείνο το βράδυ χρειαζόταν κουράγιο. Είχε πάρει αποφάσεις η Βιβή. Και έτσι έπινε όλη νύχτα.<br /><br />Σκορπιός υπνωτισμένος, τον περίμενε στα σκοτεινά, όταν όλες οι ταμπέλες έσβησαν, λίγο πριν βγει ο καλοκαιρινός ήλιος. Και όταν τον είδε να φτάνει μαζί με μια μικρούλα τσουλίτσα τραγουδίστρια, απ' αυτές που χαρίζουν το τρυφερό μουνάκι τους στο βρωμόστομα οποιουδήποτε λιγδιάρη μαέστρου ή σιχαμερού μαγαζάτορα μόνο για ένα ρεφραίν παραπάνω στο λαικό πρόγραμμα θόλωσε. Πετάχτηκε μπροστά τους με μίσος στην καρδιά και φωτιά στο αίμα και τους έκοψε το δρόμο. Η τσουλίτσα τσίριξε και έκανε πίσω. Ο άλλος όμως ήταν ψύχραιμος και έμεινε ακίνητος. Τη θυμόταν από το μαγαζί, την είχε προσέξει κάνα δυο φορές.<br /><br />- Τι θες; ρώτησε<br /><br />Η Βιβή </span></span><span><span style="font-family:arial;">πλησίασε</span></span><span><span style="font-family:arial;"> σαν πεινασμένος λύκος. Του άρπαξε το χέρι και το κλείδωσε μέσα στα δικά της, τα τραχιά. Δάκρυσε από παντού. Στόμα, μύτη, μάτια, αυτιά. Και το βλέμμα της άλλαξε. Εκείνη τη στιγμή ένιωθε πως αν είχε ουρά θα την κουνούσε:<br /><br />- Ό,τι έμεινε επάνω μου απείραχτο είναι τα μάτια μου, είπε. Δες τα, είναι τα ολόιδια με τα δικά σου.<br />- ....ναι έχεις δίκιο, απάντησε τρέμοντας και έφυγε. Καληνύχτα.<br />- Καληνύχτα.<br /><br />..........................................<br /><br />Έφυγε λοιπόν αυτός με το αμάξι του χωρίς να μιλήσει σε κανέναν, η τσουλίτσα σαστισμένη μπήκε στο δικό της και η Βιβή έμεινε καπνίζοντας καθισμένη </span></span><span><span style="font-family:arial;">στο πεζοδρόμιο</span></span><span><span style="font-family:arial;"> περιμένοντας να ανέβει ο φωτεινότερος ήλιος της ζωής της. Και για πρώτη της φορά σταμάτησε να μετανοιώνει που κράτησε εκείνο το μπάσταρδο ενθυμιάκι, από το καλύτερο πήδημα της ζωής της, εικοσιπέντε χρόνια</span></span><span><span style="font-family:arial;"> πριν</span></span><span><span style="font-family:arial;"> με έναν που νόμιζε ότι αγαπούσε και είχε αναγκαστεί έτσι να περιμένει εννιά μήνες για να ξαναδουλέψει.<br /><br />Η Βιβή.<br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-7321680689700428471?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-29375909056424903912007-05-09T02:19:00.000-07:002007-05-09T04:30:15.914-07:00<span style="font-family:arial;"><span style="font-style: italic;"><br /><br />Μια απόφαση ζωής που είχε πάρει παλιά ήταν ν</span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-style: italic;">α μην ξαναγυρίσει στον παλιό κακό νευρικό εαυτό του, να μαζεύει όλα τα νεύρα και την οργή του σε ένα τσιγάρο που θα άναβε μετά, μόνος, ακουμπώντας με την πλάτη σε όποιο σκατένιο, υγρό τοίχο έβρισκε μπροστά του. Να γελοιοποιεί όσα τον έφεραν σ'εκείνη την κατάσταση αδιαφορώντας γι'αυτά, επιδεικτικά μπροστά στην θύμησή τους, σαν ένα γενναίο κωλοδάχτυλο στα μούτρα...<br /></span></span><br /><span style="font-family:arial;"><br /><br />Βγήκε βιαστηκά από το κωλομάγαζο που μισούσε και πήγε στο πλάι. Άναψε τσιγάρο σαν αστραπή.<br />Τζούρα πρώτη. Καπνός έξω. Δεύτερη, καπνός έξω, σαν ασκήσεις ανώδυνου τοκετού.<span style="font-style: italic;"><br /></span></span><br /><span style="font-family:arial;"><br />Το γονάτισε, στο τέλος δεν έμεινε γόπα να σβήσει. Είχε μείνει μόνος και ακόμα τα αυτιά βούιζαν από τα γκάζια και τις ψηλές εντάσεις. Είχε ηρεμήσει όμως.<br /><br />Πιο κάτω μόνο το φως μιας καντίνας σταματούσε για λίγο το σκοτάδι.<br /></span><br /><span style="font-family:arial;"><br />Ζήτησε ένα βραστό διπλό. Το κράτησε λάγνα στα χέρια. Δίπλα του ένας άλλος. Του φάνηκε γνωστός. Ναι, συμμαθητής από το σχολείο, τότε που ήταν μικροί και έπαιζαν μπάλα και ξύλο με τα παιδιά από τις άλλες τάξεις. Χάρηκε που τον είδε. Ήταν σχεδόν ευτυχισμένος!<br /><br />Τον κοιτούσε χαμογελώντας. Ο άλλος γύρισε.</span><br /><span style="font-family:arial;">- Τι έγινε ρε μάγκα τρέχει κάτι...; Τι σκατά θες και γελάς;"<br /><br />Πάγωσε. Συνέχισε να κοιτάει.<br />- Τι κοιτάς ρε σκατό...; Δε σ'αρέσει η φάτσα μου; Ούτε εμένα μ'αρέσει η μαλακία που φοράς στο κεφάλι σου.<br /><br /></span><span style="font-family:arial;"><br /><span style="font-style: italic;">- Άντε και γαμήσου....</span>, ψιθύρισε.<br /><br />- Τι είπες;<br /><span style="font-style: italic;">- Άντε γαμήσου, </span>ξαναψυθίρισε.</span><br /><span style="font-family:arial;"><br /></span><span style="font-family:arial;">Με την πρώτη μπουνιά </span><span style="font-family:arial;">τού 'φυγε το βραστό από τα χέρια. Προσπάθησε να σηκωθεί ήρεμα από κάτω, να βάλει το χέρι στην τσέπη για να πάρει τσιγάρα και αναπτήρα. Το ίδιο έκανε κι άλλος. Μόνο το έκανε πολύ πιο γρήγορα κι αυτό που τράβηξε ήταν "πεταλούδα". Τη στριφογύρισε κι αυτή ανοίγοντας άστραψε απ' το "νέον" της καντίνας. Κι όρμηξε πάνω του πριν προλάβει ν' ανάψει το τσιγάρο του...</span><br /><span style="font-family:arial;"><br />Ο καντινιέρης έκλεισε τα στόρια κλείδωσε και έφυγε τρέχοντας. Οι δυο τους ακόμα πλακώνονταν.<br /><br />..............................................................<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RkGdhIbeTNI/AAAAAAAAAQg/Ree8loSKMeU/s1600-h/wrath.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RkGdhIbeTNI/AAAAAAAAAQg/Ree8loSKMeU/s320/wrath.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5062500648665107666" border="0" /></a><span style="font-family:arial;"><br />..............................................................</span><br /><span style="font-family:arial;"><br /><br />Όταν ήρθε το ασθενοφόρο και τον μάζεψαν εκείνος δεν είχε πρόσωπο. Μόνο βγαλμένα μάτια, σκόρπια κομμάτια σάρκας, σπασμένα κόκκαλα, ασπροκόκκινα από τα αίματα και μια καρδιά που δυστυχώς γι'αυτόν ακόμα χτυπούσε.<br /><br />Δώρο από τον παλιό του συμμαθητή, που μπορεί να του είχε αφήσει το πρόσωπο στη θέση του, αν εκείνος πρώτα τον είχε αφήσει να ανάψει ένα τσιγάρο.<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-2937590905642490391?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-64439178402834530222007-04-16T13:23:00.000-07:002007-04-16T13:29:50.073-07:00Λοιπόν αντε καλές μαλακίες και δω. Ένα από τα πιο γελοία σκηνικά που 'χω δει σε αυτό το μαγαζί είναι το εξής:<br />Πελάτης, φιλος γενεθλιάζοντος, ζητά από το αφεντικό και τραγουδιστή να παίξουμε το happy birthday για να βγάλυν την τούρτα που προοριζόταν για το φίλο του. Το αφεντικό το λέει στο μπουζουκτση και φεύγει από την πίστα για να τραγουδησει απο το τραπέζι αυτού που έχει γενέθλια. Η τούρτα έχει αρχίσει να φτάνει, το αφεντικό λεει τωρα στον μπουζουκτση και περιμένει με το μικροφωνο στο στόμα να μπει. Ελα ομως που ο μπουζουκτσης εχει καταλάβει τα γενέθλια του σφακιανακη και μπαίνει με μια ταξιμάρα σε φυσική μινόρε 200 νότες το δευτερόλεπτο. Εκει που είναι ετοιμος να μπει ο τραγουδιστής, ακουει τις νοτάρες και πριν προάβει να τραβηχτεί απο το μικρόφωνο λέει : Γαμώ την παναγία μου. χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-6443917840283453022?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>kafouroutsosnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-59895917136039434132007-04-16T11:10:00.000-07:002007-04-20T02:04:10.561-07:00<span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;">Ένα από τα μεγάλα όνειρά μου έγινε πραγματικότητα....να κάνω blog με τον kafouroutso<br /><br />Τον καλωσορίζω στις "Ιστορίες Σκυλάδικου" διηγούμενος μια ιστορία τ</span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;">ου, στο σκυλάδικο "Arizona" του Λονδίνου όπου βγάζει ιδρώνωντας τις λιρίτσες Αγγλίας του....<br /><br /></span></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RiO_MiAiqkI/AAAAAAAAAMo/gquebJYG3jE/s1600-h/kafou.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RiO_MiAiqkI/AAAAAAAAAMo/gquebJYG3jE/s320/kafou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5054093428848241218" border="0" /></a></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RiO_XSAiqmI/AAAAAAAAAM4/2yK3uqSt_2I/s1600-h/kafouneg.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RiO_XSAiqmI/AAAAAAAAAM4/2yK3uqSt_2I/s320/kafouneg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5054093613531834978" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RiO_RiAiqlI/AAAAAAAAAMw/qKJKp6GKuwg/s1600-h/kafoupix.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RiO_RiAiqlI/AAAAAAAAAMw/qKJKp6GKuwg/s320/kafoupix.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5054093514747587154" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;">Παίζει ο kafou λοιπόν στο σκυλάδικο, όπου συχνάζουν όλοι οι Έλληνες λεφτάδες του Λονδίνου, εφοπλιστές, χρηματιστές, τεχνοκράτες κλπ.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Πρώτο τραπέζι πίστα ένα μωρό θεϊκό παίζει με τα μάτια τον kafou. Ξέρεις, απ'αυτές τις Αθηναίες που οι μπαμπάδες τους έχουν τα άπειρα λεφτά, που η Ελλάδα δεν τις χωράει πια, που ζουν στο South Kensington και έχουν βαρεθεί και την κόκα και έχουν δοκιμάσει τα πάντα στη ζωή τους!</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Αυτός ανταποκρίνεται και απαντάει με την κεραυνοβόλο Γρεβενίσια ματιά του...Εκείνη ήδη έχει κάνει τρελή ζημιά στο μαγαζί! Γαρύφαλο φεύγει με τον κουβά, μπουκάλια πάνε κι έρχονται, χαμός. Αρχίζει και ξεσαλώνει κι άλλο. Σιγά σιγά έρχεται όλο και πιο κοντά στον kafou. Από το τραπέζι στην πίστα, από την πίστα δίπλα στα drums. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Σε κάποια φάση βρίσκονται αυτή να κάθεται στα πόδια του κι αυτός με τα χεράκια του τυλιγμένα γύρω της να παίζει και ταυτόχρονα να μιλάνε (το να παίζεις και την ίδια στιγμή να μιλάς άνετα, είναι αποτέλεσμα των ασκήσεων ανεξαρτησίας των μελών που κάνουν οι drummers και δη ο kafou).</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Του λέει αυτή:"Ξέρεις μωρέ κι εμείς εδώ, τα χουμε ζήσει όλα και βαριόμαστε στην Ελλάδα και το Kensington μας ξέρει απέξω και δε μας χωράει πια.....και κόκες και drugs και τα ρέστα..."</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Σε κάποια φάση, σηκώνει κρυφά την μπλούζα της και του μοστράρει το βυζί της, τέλειο, καλοσχηματισμένο, φρέσκο φρέσκο, μόλις βγήκε απ'τον πλαστικό, τεφαρίκι πράμα λέμε.....και του λέει:</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">"Δες εδώ, μόλις έχω βγει απ' το χειρουργείο μωρε....και ξέρεις....τι σου λέει...;"</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Απαντάει θλιμμένα ο kafou, με ερώτηση: "Χειρουργείο ε...; Καρκίνος...;"</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >Η γκόμενα χώρις δεύτερη κουβέντα αποχωρεί από την "Arizona" ξενερωμένη......<br /><br />----------------------------<br /><br />Ντάπα ντούπα......τράκατα τράκατα ταμ.......<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-5989591713603943413?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-31823549909241681542007-04-03T23:35:00.000-07:002007-04-04T00:24:20.679-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RhNQfjxXgVI/AAAAAAAAAKY/Dlg7IdAXHN0/s1600-h/kick+asses.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/RhNQfjxXgVI/AAAAAAAAAKY/Dlg7IdAXHN0/s320/kick+asses.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049468110320927058" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:arial;">Καλοκαίρι....ζέστη....νύχτα με κουνούπια....τα ποτά πάνε κι έρχονται χιλιάδες. </span> <span style="font-family:arial;">Βρισκόμαστε στο κατάστρωμα ενός σκυλάδικου που το έφτιαξαν να μοιάζει με πειρατικό καράβι. Οι Σαλονικιοί σίγουρα θα το ξέρουν αφού το αντικρύζουν πάντα στα δεξιά πηγαίνοντας προς Χαλκιδική. Απ' έξω μοιάζει με κάστρο και μέσα έχει κατάρτια πειρατές κι άλλα τέτοια παραμυθένια, αλλά η μουσική δεν έχει και τόσο σχέση με το σκηνικό.</span> <span style="font-family:arial;"><br /><br />Πάνω στο stage η μπάντα τα δίνει. Ο drummer παλιός μεταλλάς δεν μπορεί να ξεχάσει τις καλές συνήθειες. Παίζει κέρατα, διπλοπέταλα συνεχώς, στριφογυρίζει τις μπαγκέτες στον αέρα, τα χέρια του εξαφανίζονται απ'την ταχύτητα, φαντάζεται Metal Festival στο Doncaster και στη Μόσχα. Τα μαλλιά του, καθώς τινάζονται, εκτοξεύουν φρέσκιες σταγονίτσες ιδρώτα πάνω στους μουσικούς και στο άσπρο κουστούμι του ηλίθιου τραγουδιστή που έκανε κατά τύχη όνομα στη νύχτα.<br /><br />Δεν έχει καταλάβει πως κλέβει την παράσταση. Γκόμενες του πετάν λουλούδια, του στέλνουν χαρτάκια με τηλέφωνα, αλλά αυτός δεν έχει πάρει χαμπάρι. Μοιάζει με εκστασιασμένο δερβισόπουλο. Κάποιοι από την μπάντα ζηλεύουν...</span> <span style="font-family:arial;"><br /><br />Ξαφνικά το groove κόβεται, ο ρυθμός σταματάει κι όλοι γυρίζουν να κοιτάξουν τι έγινε.</span> <span style="font-family:arial;">Σταματούν να χορεύουν, τα λουλούδια μένουν να αιωρούνται σταματώντας την πορεία τους προς τον τραγουδιάρη.</span> <span style="font-family:arial;"><br /><br />Τον βλέπουν να χει σηκωθεί απ' τα τύμπανα να 'χει πάει λίγο πιο κει και να χτυπάει με δύναμη και απίοστευτη ταχύτητα τις μπαγκέτες του πάνω στην πλαστική οδαλίσκη που κρατιέται από ένα ψεύτικο κατάρτι που είναι ενάμιση μέτρο πιο κει από το κάθισμά του.<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Ο μαέστρος εξοργίζεται με το ψώνιο του, που όχι μόνο κλέβει απ' τη δόξα των τραγουδιστών αλλά αφήνει και το όργανο για να κάνει το κομμάτι του. Σηκώνεται και πάει να τον συνεφέρει. Μόλις τον πλησιάζει ο drummer έχει σταματήσει τα απανωτά χτυπήματα και ξεφυσάει. Ο μαέστρος κοιτάει πιο προσεκτικά και παραλίγο να λιποθυμήσει......</span><span style="font-family:arial;"><br /><br /><br />........ευτυχώς ο drummer ήταν πολύ πιο ακριβής και πιο γρήγορος απ'την οχιά που είχε τυλιχτέι στη μέση της πλαστικής κοπέλας και απειλούσε να γευτεί τον ιδρωμένο λαιμό του!</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;"><br />Άρον άρον τα γκαρσόνια τη μαζεύουν νεκρή οχιά μέσα στα φαράσια με τα γαρύφαλα και ο ρυθμός συνεχίζεται.<br /><br />Οχιά σε ροδοπέταλο....<br />Ρούμπα με διπλοπέταλο....<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-3182354990924168154?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-52456475550151652007-03-31T12:44:00.000-07:002007-04-05T10:50:54.272-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/Rg6-ku96b7I/AAAAAAAAAJo/OeiEORsAi2s/s1600-h/DSC00107.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KEXbGcU9kc4/Rg6-ku96b7I/AAAAAAAAAJo/OeiEORsAi2s/s320/DSC00107.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048181770621185970" border="0" /></a><span style="font-family:arial;"><br />Έχει λίγο καιρό που κάνω πρόβες σε ένα γαμοσκυλάδικο (-ειδική κατηγορία σκυλάδικου το οποίο ειδικεύεται στην οργάνωση γλεντιών γάμων), όπου θα εργάζομαι σκληρά πλην τίμια μετά το τέλος της Σαρακοστής οπότε και θα ξαναρχίσουν να γίνονται γάμοι.<br /><br />Οι ορχήστρες συνήθως σε αυτά τα μαγαζιά αποτελούνται από μουσικούς κάτω του μετρίου και χωρίς παιδεία ή θεωρητικές γνώσεις. Αν πεις για τους τραγουδιστές, εκεί γίνεται το σώσε!<br /><br />Ο κυρ Στέλιος είναι ένας 60άρης τραγουδιστής που έχει σπεσιαλιτέ τον Καζαντζίδη και τον Αγγελόπουλο, αλλά για χάρη της νέας τάξης πραγμάτων τραγουδάει Ρέμο, Βέρτη και Κουρκούλη (η φώτο είναι από το τετράδιο του κυρ Στέλιου με στίχους από επαναστατικό και ανατρεπτικό ύμνο του Κουρκούλη - "Έτσι όμορφα κι ωραία"). Είναι συμπαθέστατος άνθρωπος μες στην ευγένεια και την τρελή χαρά και καμιά φορά σε παρασέρνει στο χαρούμενο κόσμο του ακόμη κι αν έχεις τις μαύρες σου.<br /><br />Την Τετάρτη στην πρόβα ο κυρ Στέλιος έσκασε μύτη με το μωρό του, την κυρα Σοφούλα με την οποία συμβιώνουν τα τελευταία 35 χρόνια. Η κυρα Σοφούλα είναι κοντή και μπαμπάτσικια, με τσαντάκι και ύφος καπάτσας γυναίκας που το πρωί σίγουρα παρακολουθεί Γιώργο Αυτιά και ίσως τα γράφει και στο βίντεο.<br /><br />Μες στην χαρά, όπως πάντα ο κυρ Στέλιος συστήνει τον πληκτρά και φίλο μου από τον καιρό της μαμάς πατρίδας, Νίκο, (με τον οποίο είναι γείτονες στην Τούμπα και συμπτωματικά γνωρίζονταν πριν συνεργαστούν - άλλος ένας λόγος για να χοροπηδάει απ'τη χαρά του ο κυρ Στέλιος) στην κυρά Σοφούλα, η οποία κάθεται μακριά σε ένα απο τα τραπέζια.<br /><br />- Σοφούκαααα, φωνάζει χαρούμενα, ο Νικολάκης από δω είναι γειτονάκι μας...χεχεχε...εκεί βρε στην Περεβού μένει...χεχε....ε Νικολάκη...; Χε χε καιρό έχω να σε δω βρε γειτονάκι μου να βγάζεις το σκύλο σου βόλτα βρε παιδί μου....ε Σοφούκαααα τον βλέπω που και που να βγάζει βόλτα το σκυλάκι του!<br />- Χάρηκα πολύ λέει ο Νίκος!<br /><br />Η κυρά Σοφούλα αλλάζει ύφος. Περιμένουμε τα τυπικά "παρομοίως παιδί μου" κλπ<br /><br />Μάταια. Ξεκινάει από Σολ<br /><br />- Εγώ πάντως θα διαμαρτυρηθώ στο δήμο για αυτά τα σκυλιά, δεν είναι πραμα αυτό να τα βγάζουν βόλτα στο παρκάκι εκεί κάτω κι αυτά να κοπρίζουν από δω κι από κει....<br /><br />Ανεβάζει σε Λα:<br /><br />- Προχτές πήγα να πάρω το μωρό (μάλλον το εγγόνι) από το σχολείο και δεν μπορούσε να περάσει το παιδί από τα κόπρανα....<br /><br />Το πάει Σι:<br /><br />- Αλλά έπρεπε να μουν εγώ δήμαρχος να σας έλεγα όλους εσάς με τα σκυλιά σας....Να έστελνα κάθε μέρα τη δημοτική αστυνομία εκεί να έκοβε προστίματα να βλέπαμε, τα αφήνατε να χέζουν ή όχι....Επιτήδειοι<br /><br />Ρεφραίν σε Ντο δίεση:<br /><br />- Αίσχος...αίσχος....<br /><br />Κοιτιόμαστε απορρημένοι, έχουμε μοιραστεί άπειρες στιγμές παραλογισμού στο στρατό, δαγκωνόμαστε να μη γελάσουμε και κάνουμε πως δεν την προσέχουμε. Ο μαέστρος μιλάει με τον μπουζουξή, ο κυρ Στέλιος σφυρίζει τάχα αδιάφορα αλλά αμήχανα, εμείς το παίζουμε τρελοί....<br /><br />Και τότε αυτή βρίσκει συμπαράσταση και ακροατήριο στο πρόσωπο του ηχολήπτη και συνεχίζει προς αυτόν το θλιβερά μικροαστικό και μίζερο Ρεφραίν (σε Ντο δίεση φυσικά):<br /><br />- Αίσχος, αίσχος.......<br /><br />Αρχίζουμε να παίζουμε μπας και σταματήσει αλλά βλέπουμε το στόμα της να ανεβοκατεβαίνει παράλληλα με αυτό του άντρα της που τραγουδάει:<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >Έτση όμορφα κι ορέα....<span style="font-family:courier new;">-άισχος-</span></span><br /><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >θέλο να <span style="font-family:georgia;"><span style="font-family:courier new;">-αίσχος-</span> </span> περνάη </span><br /><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >Όλη -<span style="font-family:courier new;">αίσχος-</span> μου η ζοί</span><br /></div><span style="font-family:arial;"><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-5245647555015165?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-65011165340532068272007-03-30T08:27:00.000-07:002007-03-30T08:29:29.395-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5860/2965/1600/unlucky2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5860/2965/320/unlucky2.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:arial;">Δε γαμιέται, εδώ υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα...</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Το ότι ο Β. ήταν τόσο γκαντέμης δεν το είχα φανταστεί. Οι υποψίες μου ξεκίνησαν όταν κάναμε πρόβες το καλοκαίρι για τη θερινή σεζόν και πάνω στο κρίσιμο σημείο λίγο πριν την πρεμιέρα αυτός και η οικογένειά του,γυναίκα και δυο μικρά αγοράκια αρρώστησαν ομαδικώς από μια βαρβάτη γαστρεντερίτιδα.Αποτέλεσμα:να πάει πίσω όλη η σεζόν...</span><br /><span style="font-family:arial;">Στα τέλη Αυγούστου και δυο μέρες πριν το σχήμα αναχωρήσει για μια συναυλία στην πανέμορφη Πράγα με πολύ καλά λεφτά και διαμονή σε υπέροχα μέρη ο μικρός γιος του (κάτι μηνών...) άρχισε να χάνει βάρος και ο Β. όχι μόνο έχασε τη δουλειά αλλά έτρεχαν μεσ' το άγχος στα νοσοκομεία μέχρι τελικά να αποδειχτεί ότι το μωρό ήταν τελικά υγιές και ότι απλά ήταν το γάλα που θήλαζε η γυναίκα του αδύναμο...Μικρό το κακό ευτυχώς!</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Οκτώβρης. Το σχήμα βρίσκεται σε εντατικές πρόβες εν όψει της επερχόμενης χειμερινής σεζόν. Μια μέρα στις 4 το πρωί έξω από το μαγαζί γίνεται συμπλοκή με διπλό φονικό. 3 ώρες μετά το τέλος της πρόβας. Ο Β. είχε παρκάρει το μηχανάκι του κοντά στο σημείο της συμπλοκής. Κατά τη μία το βράδυ όπως ήταν να φύγει του έπεσε η εκπτωτική κάρτα από το Μαρινόπουλο με το ID number χαραγμένο πάνω. Η αστυνομία τη βρίσκει. Μέσω του αριθμού βρίσκει σε ποιόν ανήκει.Η περιγραφή ταιριάζει τέλεια:Μακρύ μαλλί με δερμάτινο και τσάντα,όπως ακριβώς ήταν ο Β. εκείνο το βράδυ.Την επόμενη τον μαζεύουν.Περνάει 7 ώρες στο τμήμα με ανακρίσεις και αναγνωρίσεις μέχρι η τσατσά και ένας απ' τους τραυματίες να παραδεχτούν πως δεν ήταν αυτός. Παλιότερα τον είχαν ξανασυλλάβει με ένταλμα και κρατητήριο παρακαλώ για απλήρωτη κλήση την οποία τελικά ποτέ δεν όφειλε...και η αστυνομία απολογήθηκε για το Σ/Κ που τον φυλάκισε.<br /><br />Το τελευταίο βράδυ πριν την πρεμιέρα σηκώνει έναν ενισχυτή Ampeg και παθαίνει βαρβάτο λουμπάγκο που τον αφήνει χωρίς πρεμιέρα και χάνει 350 ευρώ,η μπάντα χωρίς ένα μέλος της και το πρόγραμμα χάλια χωρίς αυτόν.<br /><br />Την επόμενη βδομάδα συνέρχεται και ξεκινάει να παίζει. Και είναι ΤΟΤΕ που αρρωσταίνει ο σκύλος του που τον είχε 15 χρόνια. Κάνουν ό,τι μπορούν αλλά το ζώο δεν αντέχει και τελικά σχολάει. Η μάνα του απ' τη στενοχώρια παθαίνει οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και μπαίνει στην εντατική όπου τελικά γλιτώνει.<br /><br />Ευχέλαιο ακολουθεί αμέσως μετά από όλα αυτά.<br /><br />Χτες μόλις έμαθα ότι το καλοκαίρι που το μαγαζί είχε καεί και το δείχναν στις ειδήσεις, ο Β. για πρώτη του φορά είχε αρχίσει να παίζει εκεί μόλις την προηγούμενη μέρα....<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-6501116534053206827?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4464339747323652706.post-2228246776726572542007-03-30T07:51:00.000-07:002007-06-02T06:43:09.902-07:00<span style="font-size:85%;"><span style="font-family:times new roman;"><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:arial;">Είχε ώρα που είχε ξεκινήσει να παίζει. Καθόταν ακριβώς κάτω από το σημείο που η θέρμανση έβγαζε αλύπητα το ζεστό αέρα της για να ζεστάνει τις διαθέσεις των θαμώνων του τσίρκου. Κι έτσι τα δάχτυλά του ζεστάθηκαν γρήγορα από το ξαφνικό κρύο του Νοέμβρη. Ανεβοκατέβαινε πια τα τάστα της Gibson του για πλάκα, όποτε ήθελε, από όποια κλίματα γούσταρε, έκανε εκπληκτικά σόλο, απολάμβανε κάθε νότα και κάθε συγχορδία ξεχωριστά,σαν όλες τις γυναίκες που κάποτε τον είχαν στιγματίσει. Δεν ασχολήθηκε στιγμή με τίποτα άλλο, απλά απαξιούσε για όλα. Και για τον κόσμο, που τον ένιωθε σαν πελάτη σε μπουρδέλο, γιατί ένιωθε πουτάνα της τέχνης που αναγκάζονταν να βρωμίζει την ψυχή του με την πραγματικότητα που ζούσε κάνοντας κάτι που σιχαινόταν για να μπορεί να πληρώνει τους λογαριασμούς του.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Κι έτσι το μυαλό του επέστρεφε πάντα και συνεχώς σε εικόνες από μικρά jazz club του Manhattan, μεγάλα θέατρα του Λονδίνου και υπόγεια ποτεία της Γρανάδα. Τα είχε δει όλα αυτά μόνο σε εικόνες όμως τα ήξερε πιο καλά από τον καθένα, είχε παίξει εκεί άπειρες φορές από πιτσιρίκι με όλους τους μεγάλους δασκάλους.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Κάποτε αποφάσισε μια φορά για πλάκα να σηκώσει το κεφάλι και να γελάσει φαιδρά με το πλήθος που παραλληρούσε με τα τριημιτόνια και τις ουσάκ κλίμακές του. Να γελάσει που μπορούσε να τους ελέγχει απόλυτα. Να τους κάνει όταν γούσταρε να σηκώνονται και να κουνιούνται, να χορεύουν κυκλικά, να ανεβοκατεβαίνουν τα τραπέζια κι άμα λάχει να μελαγχολούν και αγκαλίαζονται αγαπημένα. Μαέστρος.<br /><br /></span><span style="font-family:arial;">Ένιωθε λίγο σα μαριονετίστας που σουρεαλιστικά πληρώνεται από τις μαριονέτες του για να τις κουνάει. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Σήκωσε λοιπόν το κεφάλι και γύρισε μια βόλτα από τα πρώτα τραπέζια.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Κι ήταν αυτό το ΛΑΘΟΣ του.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Ο δείκτης του βρέθηκε να κρατάει το μπαρέ στη λα δίεση και να παραμένει εκεί ακόμη κι όταν η συγχορδία έπρεπε να αλλάξει αφήνοντας ένα τραγικό φάλτσο να αιωρείται - το οποίο έγινε αντιληπτό ακόμη και από τον ηλίθιο μπάρμαν - και συνήλθε μερικά δευτερόλεπτα αργότερα,όταν τον σκούντηξε ο πληκτράς. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Η υπαίτια τον κοίταξε καλά στα μάτια. Ήταν κι αυτή παγωμένη, ακίνητη στην καρέκλα της. Του φάνηκε πως ξεροκατάπιε. Άφησε για λίγο την κιθάρα, για να πεταχτεί μέχρι τις τουαλέτες κι έριξε νερό στο πρόσωπό του.</span><br /><span style="font-family:arial;">Γύρισε πιο ψύχραιμος. Την περιεργάστηκε. Φαινόταν πεντακάθαρα η ομορφιά της, τα μάτια της που ήταν μόνο γι'αυτόν, για κανέναν άλλο και το αβέβαιο χαμόγελό της που τον αποσυντόνιζε συνεχώς.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Ένα χέρι που ξαφνικά πέρασε από πίσω της κόντεψε να τον κάνει να του πέσει η κιθάρα. Σύρθηκε ύπουλα πάνω απ'την πλάτη της φτηνιάρικης καρέκλας,ανέβηκε σιγά σιγά και κάτι χοντρά γέρικα δάχτυλα με ένα μεγάλο χρυσό δαχτυλίδι και μια αλυσίδα στον καρπό τυλίχτηκαν άγαρμπα πιέζοντας το μπράτσο της. Εκείνη τρόμαξε και γύρισε προς το συνδαιτημόνα της. Της πήρε λίγο χρόνο να προσποιηθεί πως τον φιλάει.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Η υπόλοιπη ώρα πέρασε αργα, με αγωνιώδεις ματιές, μελαγχολικά βλέμματα μινόρε συγχορδίες και καταθλιπτικά σόλο. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Αυλαία...ανέκφραστος,έτρεξε γρήγορα στα καμαρίνια, φόρεσε το δερμάτινό του και έφυγε για την έξοδο. Η μάγισσά του είχε καταφέρει να πείσει απ'ότι φαίνεται το χοντρό καβαλιέρο της να μείνουν μέχρι το τέλος. Στην έξοδο με το ζόρι κάποιος τον κράτησε να του πει κάτι. Κάτι ασήμαντο, μια βλακεία. Ήταν όμως αρκετή αυτή η ελάχιστη στιγμή για να συντελεστεί το έγκλημα της τύχης. Μέσα στο στριμωγμένο πλήθος, κόλλησαν πρόσωπο με πρόσωπο. Μύρισε την ανάσα της. Το ποτό που έπινε. Την ανάσα και τα σάλια του γέρου. Κρυφά του έπιασε το χέρι. Ένιωσε το δικό της που ίδρωσε αμέσως. Και εκείνη το δικό του που έτρεμε.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Και μπόρεσε μόνο να του αφήσει το άρωμά της στα δάχτυλά του, μόνο για ένα πρωί και μαζί ένα τρίξιμο, σα χορδή που σπάει...ακριβώς την ώρα που</span></span></span></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:arial;"> τελικά</span></span></span></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"> ο ήλιος μας κάνει τη χάρη να βγει.</span><br /><br /></span></span></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4464339747323652706-222824677672657254?l=istoriesskyladikou.blogspot.com' alt='' /></div>nahames nakanamokohttp://www.blogger.com/profile/16720571686741902222noreply@blogger.com3